Ola miała na swoim biurku wielką szufladę pełną różnych drobiazgów. Były tam kolorowe kredki, różowa gumka w kształcie serduszka, ołówek z pomponem i niebieska temperówka, która zawsze się śmiała. Każdej nocy, gdy Oli zamykały się oczy i robiło się cicho, przedmioty w szufladzie zaczynały szeptać do siebie: – Czy ktoś wie, jak wygląda świat poza tą szufladą? – zapytała cichutko zielona kredka. – Ja chciałabym zobaczyć księżyc! – marzyła różowa gumka. Tylko temperówka wiedziała, jak otwiera się szuflada, i obiecała pokazać to przyjaciołom. Gdy Ola zasnęła, śmiejąca się temperówka ostrożnie przekręciła się w prawo, pociągnęła za ołówek z pomponem – i szuflada otworzyła się z miękkim kliknięciem! Cała gromadka wyjrzała na zewnątrz. W pokoju było ciemno, ale przez okno świecił księżyc, rzucając na podłogę magiczne, srebrne plamy. Przedmioty wyległy na biurko i wspólnie zaczęły planować wyprawę, aby odkryć nowe miejsca: łóżko Oli, półkę z książkami, a może nawet podróż pod wielki, błękitny dywan… Nagle, w środku rozmowy, usłyszeli cichy szelest w kącie pokoju. Coś małego i szybciutkiego poruszyło się pod szafą. Czy to był tylko cień? A może… ktoś jeszcze w nocnym pokoju postanowił przeżyć swoją przygodę? Przedmioty przytuliły się do siebie, nasłuchując. Śmiejąca się temperówka już chciała wyszeptać plan awaryjny, gdy z mroku wyłoniło się coś, czego nikt się nie spodziewał…