W piwnicach ratusza dział miejski magazyn rzeczy znalezionych przypominał labirynt kartonów i półek. Nina objęła nocny dyżur, bo lubiła długą ciszę równie mocno jak porządek. Miała notes w kratkę, latarkę i pęk odziedziczonych kluczy, niepasujących do żadnych drzwi. Pod sufitem buczały rury, a na etykietach siadał kurz o smaku zimnej herbaty. Cisza była tu gęsta, aż do chwili, gdy nocą przejechał ostatni tramwaj. Wtedy, jak co noc, rzeczy zaczynały mieć swoje zdania i wyraźne nastroje. Po jego dzwonku półki odetchnęły głębiej, jakby ktoś odkręcił niewidzialny kurek powietrza. — Proszę zamknąć to okno myśli, przewiew mi szkodzi — poskarżył się parasol w kratę. — Czy ktoś poda mi mapę? Jestem gotów znów ruszyć na Everest — zabulgotał termos. — Daj mi kartkę, a wyrysuję ci imię, którego nie znasz — szepnęło pióro. Nina notowała każde zdanie, bo tak ją uczył instruktaż dla nocnych słuchaczy. Najbardziej ziewała mata do jogi, która twierdziła, że rozciąga już samo powietrze. — Zgubiłem czas między przystankami — brzęknął zegarek, jakby mu się wczoraj rozsypały wskazówki. Jedna rzecz jednak uparcie milczała: niewielka orzechowa skrzynka z mosiężnym uchem w kształcie ucha. Na metce widniało zdanie jak zaklęcie: „Znaleziono: przystań promowa, 23:40. Nie otwierać”. Skrzynka nie szeleściła, nie dzwoniła, lecz potrafiła wprawić półkę w delikatne drżenie. — Nie podchodź za blisko — ostrzegł parasol, stukając trzonkiem jak palcem w stół. — To pudełko imituje ciszę — dodało pióro, a atrament zadrżał w jego brzuchu. Termos tylko ciężko parował, jakby w głowie obliczał dojrzałą temperaturę rosnącego niepokoju. Nina obchodziła skrzynkę okręgiem, czując pod podeszwami drgania, których nikt nie powinien słyszeć. W tym samym momencie skarbonka w kształcie ryby zakaszlała monetą i wypluła coś cięższego. Na gumowej płetwie leżał klucz, kruchy jak ość, ząbkowany jak alfabet dla palców. — Ktoś go tu zostawił, bo bał się, że zapamiętam — zachrypiała ryba, wyraźnie lżejsza. Nina wzięła klucz, a jego metal miał temperaturę rozmowy sprzed wielu lat. — Jeżeli ją otworzysz, przestaniemy mówić — mruknęła mata, zwijając się w smutny rulon. Nina podeszła bliżej, a rzędy numerowanych butów ucichły, jakby ktoś zasznurował im oczy. Nad głową zadudniła rura, sygnalizując burzę, której jeszcze nikt nie ogłosił w wiadomościach. Wsunęła klucz w zamek, poczuła lekki opór i metaliczne drgnięcie, jakby ktoś oddychał w środku. — Nie tutaj — odezwała się skrzynka, głosem, który był do złudzenia podobny do głosu Niny. Latarka zamigotała, klucz przekręcił się o pierwszy ząbek, a w ciemności rozległo się trzykrotne pukanie.