Wieczór w domu Leny wyglądał zwyczajnie – mama sprawdzała lekcje jej młodszego brata, tata rozmawiał przez telefon, a ona stała w łazience i myła zęby. Dzień był pełen wrażeń: test z biologii, szybka gra w kosza, przepyszna pizza z przyjaciółkami. Lena kończyła szczotkowanie, kiedy nagle w jej głowie rozbrzmiała dziwna melodia. Zmarszczyła brwi i zatrzymała się. Czy to myśli płatają jej figle? Nagle coś zaczęło świecić w lustrze. Zamiast odbicia zobaczyła rozległe miasto, mieniące się bielą i błękitem. Wieże w kształcie zębów, ruchliwe ulice, po których biegały… szczoteczki i nici dentystyczne wydające się mieć własne życia! Lena chciała mrugnąć i wrócić do rzeczywistości, lecz zanim zdążyła, lustro ją wessało. Upadła na miękką poduszkę, która – jak szybko zauważyła – była jednym wielkim zębem trzonowym. Wokół niej rozbrzmiewały rozmowy. Podbiegł do niej dziwny stwór: szczotka do zębów w czerwonych okularach. – Cześć, Lena! – powiedział, jakby znali się od lat. – Nareszcie jesteś! Królowa Zębolandu bardzo na ciebie czeka. – Słucham? – Lena próbowała się rozejrzeć, ale stwór poprowadził ją przez most zrobiony z nici dentystycznej, pod którym bulgotała rzeka płynu do płukania ust. – Mamy tu problem, z którym tylko ty możesz sobie poradzić! – wołał szczotkowy przewodnik. – W nocy wkradły się tu Cukroczaje… To słowo Lena słyszała pierwszy raz, ale zanim zdążyła zapytać, most zakołysał się niebezpiecznie. Z głębi rzeki wyłonił się cień, a tajemniczy szmer rozległ się po całym Zębolandzie. Lena poczuła, jak adrenalina zaczyna krążyć w jej żyłach. Co czekało za kolejnym zakrętem mostu i dlaczego tylko ona mogła pomóc Zębolandowi…?