Julia od zawsze uważała poranki za coś zdecydowanie przereklamowanego. Zaspała do szkoły już trzeci raz w tym tygodniu, więc wpadła do łazienki z włosami przypominającymi stóg siana i włączyła szczoteczkę elektryczną. Zamknęła oczy, by choć przez chwilę udawać, że jeszcze śpi. Wtedy jednak szczoteczka zawibrowała nietypowo, a zamiast dobrze znanego dźwięku pojawił się… zgrzyt jakby stukających o siebie zębów. Zanim zdążyła zareagować, potężny wir zasysał ją do środka umywalki, a Julia – wywrócona oczami do góry – poczuła, jak traci grunt pod stopami. Lądowała miękko, choć nie na ziemi, tylko na czymś przypominającym… język. Dopiero po chwili zorientowała się, że jest w czymś na kształt gigantycznej jamy ustnej, a wszystko wokół pulsuje światłem, jakby całą krainą zarządzał neonowy Fluor. Przed nią wyrastały zęby niczym białe wieże, a pomiędzy nimi przemykały dziwne stworki z przezroczystymi skrzydełkami – wyglądały jak skrzyżowanie wróżek i mikroskopijnych wojowników. W oddali widziała brodatego staruszka w fartuchu, który wywijał irygatorem niczym mieczem świetlnym, odpierając atak szarpiących i rozszczekanych bakterii. Julia rzuciła się naprzód, próbując znaleźć wyjście z tego przedziwnego świata, ale nagle usłyszała za sobą trzask. Odwróciła się i stanęła oko w oko z czymś, co wyglądało jak żywy kamień nazębny, z błyszczącymi oczami i szponiastymi dłońmi. "Chcesz przejść dalej? Najpierw rozwiąż nasze zadanie o myciu zębów, dziewczynko!" – wysyczał stwór. Z ciemności wyłoniła się cała armia podobnych istot, a Julia poczuła, że jej serce zaczyna bić jeszcze szybciej. Co się stanie, jeśli nie zna odpowiedzi? Do czego są zdolne te dziwne kreatury?