Gabriela, Wiktor i Lena nigdy nie spodziewali się, że zwykła lekcja o higienie jamy ustnej zamieni się w największą przygodę ich nastoletniego życia. Gdy zadzwonił ostatni dzwonek, a reszta klasy wybiegła z sali biologicznej, oni zostali zatrzymani przez panią Sikorę. Starsza pani z zapałem tłumaczyła im, jak ważna jest codzienna pielęgnacja zębów, ale jednocześnie wydawała się jakby zamyślona. W końcu wręczyła im niepozorny klucz i szepnęła: – Chciałabym, żebyście wyświadczyli mi pewną przysługę. W starym laboratorium, na tyłach szkoły, znajduje się szafka z napisem „Projekt Fluoryt”. Otwórzcie ją i przynieście mi zielone pudełko. Tylko ostrożnie – dodała z uśmiechem. Nastolatkowie spojrzeli po sobie z rosnącym podekscytowaniem. To było coś innego niż zwykłe zadanie domowe! Wieczorem, przekradając się przez ciche szkolne korytarze, czuli się jak bohaterowie filmu. Gabrysia niosła latarkę, Lena nie mogła powstrzymać się od nerwowego chichotu, a Wiktor udawał odważnego, choć co chwilę oglądał się za siebie. Stare laboratorium było zupełnie inne niż jasne, nowoczesne klasy. Pachniało kurzem i czymś nieokreślonym, jakby słodkawym. W mroku połyskiwały fiolki i szklane rurki. Gdzieś, głęboko pod szafkami, słychać było ciche brzęczenie. – Tu jest! – zawołała Lena, wskazując na metalową szafkę z wyblakłym napisem. Wiktor z powagą wsunął klucz do zamka i przekręcił go. Zamek zaskrzypiał, a drzwi uchyliły się z jęknięciem. W środku, na gąbczastej półce, leżało zielone pudełko opatrzone symbolem błyszczącego zęba. Kiedy Lena wyciągnęła je ostrożnie, nagle z maszyny stojącej w rogu laboratorium zaczęły dobiegać dziwne, mechaniczne dźwięki. Po chwili, zupełnie niespodziewanie, z wnętrza odległego kąta rozbłysło niebieskawe światło, które rozlało się po całym pomieszczeniu, ukazując... I nagle wszyscy troje zamarli, usłyszawszy coś, czego nie dało się niczym logicznym wytłumaczyć. Co lub kto krył się po drugiej stronie światła?