Mateusz, początkujący scenograf, spędzał kolejną noc w opuszczonym teatrze "Aurora". To miejsce od dawna nie widziało widzów, a kurz i cisza stały się jego nieodłącznymi towarzyszami. Jednak Mateusz lubił tu pracować—czuł, jakby wśród cieni można było usłyszeć echa dawnych spektakli. Pewnej nocy, porządkując starą garderobę, Mateusz zauważył coś dziwnego. Pośród stosu kostiumów i zapomnianych rekwizytów stało potężne, ozdobne lustro, niepodobne do żadnego innego. Jego rama była pełna rzeźbionych masek, a szkło błyszczało niepokojącym światłem nawet w półmroku. Kiedy Mateusz podszedł bliżej, usłyszał cichy szept. Przypisał to zmęczeniu, ale dźwięk nasilił się. — Wreszcie ktoś tu przyszedł — szepnęło lustro cienkim, melodyjnym głosem. Mateusz odskoczył, prawie przewracając krzesło. Oczy przesunęły się po odbiciu, ale w lustrze oprócz jego własnej sylwetki migotały obce cienie. — Spokojnie — odezwał się inny głos, tym razem poważniejszy. Dochodził z małego, stojącego nieopodal lusterka do makijażu. — Jesteśmy tu od dekad, ale tylko nieliczni potrafią nas usłyszeć. Mateuszowi zadrżały ręce. — Kim... czym wy jesteście? — Jesteśmy Lustrami Pamięci — odpowiedziało stare lustro. — Zapisujemy każdy występ, każdy szept garderobianek, każdą łzę aktora. Widzieliśmy rzeczy, o których ludzie zapomnieli dawno temu. Nagle wszystkie lustra w garderobie rozbłysły zimnym światłem. W ich taflach pojawiały się migawki dawnych spektakli, twarze nieżyjących aktorów i urywki nieznanych dialogów. Mateusz poczuł, jak coś ciągnie go do środka, jakby zapraszało do odkrycia największej tajemnicy teatru "Aurora". Wtedy największe ze zwierciadeł uchyliło się delikatnie, ukazując przejście, z którego dochodził cichutki śmiech i dźwięk skrzypiącej podłogi... Mateusz zrobił krok naprzód, nie wiedząc, co czeka po drugiej stronie...