Emilia zawsze twierdziła, że najwięcej magii jest tam, gdzie nikt się jej nie spodziewa. Tego wieczora, gdy zbliżała się do parku z Igorem u boku, miała wrażenie, że powietrze drży od niewypowiedzianych tajemnic. Lato w centrum miasta nie bywało ciche – lecz dzisiaj, pomiędzy szemrzącymi listkami platanów, wszędzie unosiła się niecodzienna cisza. Oboje pracowali długo, zostali po godzinach, a teraz, idąc przez park, czuli się jak dwie postacie z powieści, wyjęte na chwilę z codzienności. Latarnie w parku świeciły nieco jaśniej niż zazwyczaj, rzucając złote plamy świateł na żwir ścieżek. Emilia zauważyła, że cień Igora zatrzymał się na moment, podczas gdy on sam szedł dalej. Zdziwiła się, lecz nim zdążyła cokolwiek powiedzieć, jej własny cień skręcił w bok, jakby zaproszony przez noc do innego tańca. Spojrzeli po sobie niepewnie. Wtedy usłyszeli pierwszy szept – bardzo cichy, ledwie zauważalny, dochodzący spod najstarszej z latarni. Emilia wstrzymała oddech. Miała wrażenie, że ktoś tam na nich czeka, jakby lampa była żywa. Igor zacisnął dłoń na jej rękawie. Zza szkła latarni popłynął kolejny szept, tym razem wyraźniejszy, choć wciąż niezrozumiały. Ledwie wyartykułowane słowa skręcały w powietrzu, jakby wiatr układał z nich sekretną wiadomość tylko dla nich. Emilia zrobiła krok naprzód – z każdym ruchem światło wokół ich stóp zaczynało pulsować, jakby zapraszało do środka, do innego wymiaru tej samej ścieżki. Igor powstrzymał ją lekko, szepcząc jej do ucha: „Może to niebezpieczne?” Wtedy wszystkie latarnie zapłonęły jednocześnie błękitnym światłem, a park rozbrzmiał chóralnym szeptem, wyraźnie formując słowa: "Jeśli chcecie poznać sekret tego miasta..." I w tej samej chwili pod ich stopami ziemia zaczęła delikatnie drżeć, a cienie ruszyły w stronę rozświetlonej bramy parku, prowadząc ich do miejsca, którego dotąd nie widzieli. Stanęli u progu tej tajemniczej ścieżki, nie wiedząc jeszcze, czy zrobić ten ostatni krok – czy odpowiedzieć na zaproszenie magii, która czekała, aż ktoś ją odkryje.