Gęsta mgła wypełniała ulice Kwiatowej Doliny, otulając domy miękką, wilgotną chmurą. Było już po północy, kiedy Sara, Tomek i Lena, uzbrojeni w latarki i śpiwory, przekradli się przez zarośniętą furtkę starego domu przy ulicy Bławatnej. - Mówiłem wam, że to zły pomysł - szepnął Tomek, wypatrując cieni wśród wysokich traw ogrodu. - Cicho, będzie super! - zachichotała Lena, poprawiając plecak na ramieniu. - Kto wie, może spotkamy ducha? Sara spojrzała na ciemne okna domu. Ostatni lokator wyprowadził się stąd wiele lat temu, a o budynku krążyły różne legendy. Mówiono, że nocą ktoś chodzi po korytarzach, a czasem z komina unosi się dym, choć nikt nie widzi ognia. Przyjaciele weszli na skrzypiący ganek. Drzwi były uchylone. Po chwili wahania Lena delikatnie pchnęła je dłonią. Z wnętrza dobiegł ich chłód i zapach kurzu. Latarki przesuwały się po pajęczynach i starych obrazach pokrytych szarym filmem czasu. - Hej, słyszeliście to? - zapytał cicho Tomek, kiedy podłoga gdzieś na górze cicho zaskrzypiała. - To przecież stary dom - uspokajała Sara, choć sama poczuła, jak włosy na karku stają jej dęba. Poszli do salonu, gdzie ustawili śpiwory wokół starego, kaflowego pieca. Lena zaczęła opowiadać straszne historie, chociaż wszyscy wiedzieli, że robi to, żeby zagłuszyć własny strach. Nagle wszystkie latarki zgasły równocześnie, a pokój pogrążył się w czerni tak gęstej, że nie widać było nawet własnych dłoni. Przez kilka sekund słychać było tylko ściszone oddechy. - To pewnie baterie... przecież nie mogą się rozładować na raz... - próbowała żartować Sara. W tej samej chwili coś ciężkiego spadło z góry. Potem usłyszeli powolne, głuche kroki na schodach. Słychać było, jak ktoś, albo coś, porusza się w ich stronę... Przyjaciele siedzieli nieruchomo, wpatrując się w ciemność, podczas gdy kroki stawały się coraz głośniejsze i bliższe...