Letnia noc w mieście była parna, a wokół gmachu starej biblioteki unosił się zapach mokrych liści. Marta, Adam i Lena wychodzili z kina, śmiejąc się z absurdalnej fabuły filmu, gdy mijając mury biblioteki, zobaczyli, że główne drzwi stoją uchylone, choć była już północ. Pierwsza zareagowała Lena – zawsze ciekawa świata i trochę nierozważna. "Myślicie, że ktoś tam jest?" – szepnęła, patrząc na pozostałych wyzywająco. Adam spojrzał na Martę – tę, która zwykle tonowała ich pomysły – ale tym razem i ona uśmiechnęła się tajemniczo. "Chodźmy, co nam szkodzi?" Wnętrze biblioteki tonęło w półmroku. Echo ich kroków niosło się korytarzem, ciche jak szept. Gdy minęli regały z podręcznikami matematycznymi, usłyszeli szelest. Ktoś – lub coś – przewracał kartki w głębi nawy. Światło lampki spływało na rudą, starą księgę. Zbliżyli się i zobaczyli starca w ciemnym płaszczu. Jego twarz częściowo kryła cieniutka broda, a oczy błyszczały fioletem. Uśmiechnął się do nich, jakby wiedział o ich przybyciu od dawna. "Wchodząc tutaj o tej godzinie, otworzyliście drzwi nie tylko do biblioteki, ale i do czegoś więcej..." – zaczął powoli mówić. Marta poczuła mrowienie na karku, Lena zadrżała. Adam przełknął ślinę. Starzec skinął na nich palcem i jednym ruchem przesunął księgę. Regał odsunął się, ukazując schody prowadzące w dół, gdzie pulsowało złociste światło i dobiegały ciche szepty, jakby tysiące głosów próbowało naraz opowiedzieć swoją historię. "Jeśli chcecie dowiedzieć się, czym jest prawdziwa magia, wystarczy, że zrobicie ten pierwszy krok", powiedział starzec, a jego cień zawirował wśród świateł niczym dym. Troje przyjaciół spojrzało na siebie. Wszyscy wiedzieli, że ta noc odmieni ich na zawsze... Marta stanęła pierwsza na schodach i... rozległ się nagły, przeciągły dźwięk – a światło w dole przygasło.