Cyrk "Aurora" przyjechał do miasta nagle i bez zapowiedzi, rozbijając ogromny kolorowy namiot na opustoszałym placu za szkołą. Plakaty pojawiły się na słupach jednego ranka, jakby wyrosły z mgły: "Najbardziej niezwykły pokaz świata! Tylko trzy noce!". Lena i Bartek, trzynastolatkowie z sąsiedztwa, byli ciekawi jak nigdy. Nawet kiedy inni śmiali się, że cyrki to przeżytek, oni nie mogli się powstrzymać. Przemykali się bocznymi uliczkami, żeby dokładnie obejrzeć pojazdy i dziwaczne klatki, które wyglądały, jakby przyjechały z zupełnie innego świata. W dzień pierwszego przedstawienia Lena czuła się niespokojnie. Coś w cyrku "Aurora" wydawało się inne – powietrze pachniało dziwnie, a artyści wyglądali, jakby nie mieli cienia. Nawet clowni mieli twarze przykryte maskami, których oczy świeciły się bladoniebieskim światłem. Bartek żartował, że pewnie wszystko to tylko efekt specjalny. Mimo to Lena nie mogła przestać zerkać ukradkiem za kulisy, szukając odpowiedzi na pytania, których nie odważyła się zadać na głos. Gdy publiczność wiwatowała podczas występu żonglera ognia, Lena zauważyła pod areną małe drzwi, niemal niewidoczne tuż za kurtyną. Wydawało jej się, że ktoś do niej mrugnął. Kiedy przedstawienie się skończyło, a namiot niemal opustoszał, Lena szepnęła Bartkowi na ucho, by poszli sprawdzić owe drzwi. Po cichu przemknęli przez jeszcze unoszący się w powietrzu zapach waty cukrowej i kręcące się echo muzyki, aż stanęli przed tajemniczym wejściem. Chwila wahania – Bartek spojrzał na Lenę, Lena na Bartka. Drzwi skrzypnęły i uchyliły się same. Za drzwiami panowała gęsta, mleczna mgła. Gdzieś z oddali dobiegał dziwny szelest i śmiech o metalicznym brzmieniu. Lena wyciągnęła dłoń i zrobiła pierwszy krok. Bartek ruszył za nią, choć serce waliło mu jak młotem. Właśnie w tym momencie za ich plecami zatrzasnęły się drzwi, a z głębi mgły zaczęły wyłaniać się złote światła i nieznane, kruche sylwetki. Lena i Bartek zamarli, gdy rozbłysły reflektory i…