Tego wieczoru miasto tętniło niecodziennym poruszeniem. Dziwaczne, fioletowe plakaty pojawiły się na każdym rogu, zwiastując długo oczekiwaną wizytę Cyrku Aurora. Kolorowy namiot z dachem wysokim niczym wieża zamku wyrósł na miejskim placu niemal z dnia na dzień, a zapach waty cukrowej i prażonego popcornu unosił się w powietrzu, drażniąc nozdrza mieszkańców. Wśród tłumu spragnionych wrażeń mieszkańców była Zoja, dziewczyna o bystrych oczach i jeszcze bystrzejszym umyśle. Miała osiemnaście lat i, jak większość w jej wieku, czuła nieodpartą potrzebę przeżycia czegoś niezwykłego. Cyrk Aurora, o którym krążyły już legendy, wydawał się idealną okazją. Przez wielkie wejście do namiotu prowadził dywan w kolorze nocy, rozświetlony dziesiątkami świecących lampionów. Zoja, ściskając w ręku bilet, weszła do środka. Wysoka kopuła rozciągała się nad nią, oplatając wszystko złotem i aksamitem. Siedzenia wypełniały się ludźmi, a gwar rozmów mieszał się z cichą muzyką, płynącą nie wiadomo skąd. Już od pierwszych chwil czuło się, że nie jest to zwykły cyrk. Artyści przechadzali się pośród widowni, ich kostiumy połyskiwały w blasku lamp jak łuski dziwnych, niezwykłych zwierząt. Mimowie w białych maskach wymieniali ukradkowe spojrzenia, a linoskoczkowie rozgrzewali mięśnie, wykonując akrobacje tuż nad głowami gości. Początek przedstawienia był oszałamiający: fakir połykający płomienie, tancerze wirujący w powietrzu, iluzjonista wyciągający z kapelusza nie tylko gołębie, ale i fantastyczne, świetliste kształty, których nie sposób było opisać. Jednak Zoja nie mogła oderwać wzroku od jednej osoby: enigmatycznej artystki o srebrnych włosach, która nie brała udziału w żadnym z pokazów, a jednak przechadzała się po arenie z długą, czarną laską. Kiedy światła przygasły, a konferansjer zapowiedział najważniejszy punkt wieczoru – "Pokaz pod kopułą" – namiot pogrążył się w niemal całkowitej ciszy. Srebrnowłosa artystka spojrzała prosto na Zoję i uśmiechnęła się zagadkowo, kiwając lekko głową, jakby zapraszała ją do udziału w czymś, o czym nikt poza nimi dwiema jeszcze nie wiedział. W tej chwili zgasły wszystkie światła, a kopuła namiotu rozbłysła nietypowym, pulsującym światłem. Liny, które dotąd wisiały bezwładnie, zaczęły poruszać się same z siebie, układając się w misterny wzór nad areną. Publiczność wstrzymała oddech. Zoja poczuła, że jej bilet zaczyna drgać lekko w jej dłoni. Wszystko wskazywało na to, że to będzie noc, której nie zapomni. Tylko... co się wydarzy za chwilę?