Brzeziny wyglądały inaczej w ten Halloween niż w poprzednich latach. Mgła jak mleko płynęła od jeziora, gasząc domowe latarnie z dyni. Lena poprawiła pelerynę nietoperza i ścisnęła lampion z cienką świeczką. Zwykle o tej porze biły dzwony kaplicy, lecz dziś milczały. Babcia mawiała, że to zły znak przed nocą szeptów nad trzcinami. Nad wodą słychać było plusk jakby ktoś wiosłował bardzo powoli. Maks, przebrany za detektywa, wparował na pomost i skinął na Lenę. Na końcu desek stała samotna dynia, której nikt tu nie stawiał. Jej wzór przypominał mapę ulic, a oko miało kształt klucza. Maks wsunął rękę przez wieko i wyciągnął zwiniętą, zwęgloną kartkę. Na papierze widniał rysunek szkoły, jeziora i dawnej dzwonnicy przy trzcinach. Na marginesie ktoś dopisał atramentem: Nie zostawiajcie dzwonu samego, północ. Parada lampionów oddalała się ku rynkowi, a pomost cichł i skrzypiał. Lena znała legendę o Dzwonniku, który podobno wrócił bez dzwonu. Mówiło się, że szuka go wśród mgły, licząc kroki po wodzie. Zabrali dynię i mapę, ruszając ścieżką przez ogródki do kaplicy. Po drodze mijali puste przebrania na sznurach, które kołysał zimny wiatr. Dzwonnica była niska i krzywa, z drabiną zagradzającą drzwi jak prowizoryczna krata. Ktoś jednak poluzował łańcuch; wisiał jak wąż, śliski od mgły i rdzy. W środku pachniało mokrym drewnem, a sznur od dzwonu leżał poszarpany. Maks zapalił latarkę w telefonie, nim coś zadudniło nad belkami powały. Światło trafiło w napis na kamieniu: Wróć, zanim policzymy trzeci raz. Telefon Leny zawibrował, choć nie miała zasięgu; ekran pokazał nowe zdjęcie. Na fotografii byli oni dwoje, patrzący w górę, z lampionem przy stopach. Kadr wykonano teraz, z zewnątrz, jakby obiektyw wisiał tuż nad deszczową belką. Zatrzasnęły się drzwi, zadrżał sznur, a gdzieś daleko zabrzmiał pierwszy, ciężki dźwięk. Drugi rozciął ciszę w pół, gdy rozżarzona dynia mrugnęła na zielono.