Mgła snuła się leniwie pośród olch, a po ciemnej tafli jeziora rozchodziły się kręgi. Mara miała gęsią skórkę, choć przecież znała ten las jak własną kieszeń. Jej babka powtarzała, że tylko głupcy zapuszczają się tu w noc Kupały, zwłaszcza gdy księżyc zakryty jest chmurami. Ale Mara nie dała się przestraszyć starym opowieściom – w końcu zielarki musiały zbierać zioła o świcie, jeśli mikstury miały naprawdę działać. Tej nocy wszystko wydawało się inne. Powietrze było ciężkie, a cisza głębsza niż zwykle. Mara kucała wśród paproci, szukając szeptuchy – rzadkiego kwiatu, który rósł tylko wtedy, gdy sarny piły wodę z tego jeziora. Gdy uniosła dłoń, by zerwać roślinę, usłyszała głośne plusknięcie. Zamarła. Pomiędzy trzcinami coś się poruszyło. Czyżby bobry? A może stary, ślepy sum, o którym mówił dziad? Nagle z głębi lasu dobiegło ciche zawodzenie. Mara zerknęła nerwowo za siebie. Po drugiej stronie jeziora dostrzegła blade światełko. Czy to lampa rybaka, czy coś mniej ludzkiego? Nagle wiatr przyniósł ze sobą zapach kadzideł i dymu. Mara poczuła, jak jej serce bije szybciej. Wróżki, utopce, leśne demony – wszystkie te stworzenia mogły czaić się w nocy przesilenia nad Czarnym Jeziorem. Wtem coś musnęło jej ramię. Mara odwróciła się gwałtownie i wtedy zobaczyła parę żółtych oczu wpatrujących się w nią z mroku. Coś w środku szeptało jej, by uciekać…