Gdy biblioteka zamykała żaluzje, burza stukała w szyby jak klucze. Iga, czternastoletnia pomocnica cioci bibliotekarki, zbierała z stołów zeszyty i słuchawki. Na końcu korytarza, za drzwiami z mlecznym szkłem, czekała sala specjalna. W środku ustawiono wystawę Mapa Nieba i stary, pachnący pyłem katalog kartkowy. Leon, szkolny sąsiad Igi, przyniósł pizzę i latarkę z wymiennymi filtrami. Mieli posprzątać, spojrzeć na gwiazdy w dmuchanym planetarium i wrócić przed dziesiątą. Zgasło światło, gdy grzmot przetoczył się jak wózek po długiej rampie. Latarka Leona odbiła się w szkle gabloty, a coś cicho zabrzęczało. Jedna z kart wysunęła się sama, jakby ktoś pociągnął ją od spodu. Na odwrocie tusz rozlał się w idealny okrąg, ciemny jak głębokie jezioro. Okrąg falował, choć powietrze stało nieruchome, ciężkie jak koc przeciwdeszczowy. Pod okręgiem leżał cienki tom z tytułem Atlas Przejść, spięty metalową spinką. Iga otworzyła książkę, a spinka odskoczyła i przykleiła się do karty. Napisy zamigotały, tworząc strzałkę i słowa: Przechyl ku północy, bezpieczny kąt cztery. Leon położył kompas z breloka, a igła stanęła na północ jak przyklejona. Gdy Iga nachyliła kartę, tuszowy okrąg spłynął w dół, rosnąc jak bańka. W środku błysnęły skały i mleczna rzeka, płynąca wbrew grawitacji. Iga rzuciła ołówek; zawisł w portalu, obrócił się, wrócił zimny jak lód. Z korytarza dobiegł dźwięk kluczy, ciocia próbowała otworzyć drzwi sali specjalnej. W tym samym momencie okrąg poszerzył się, aż dotknął ram katalogu. Z drugiej strony ktoś zapukał, lecz brzmiało to jak skrzypiące narty na lodzie. — Halo? — wyszeptał Leon, a echo odpowiedziało głosem Igi, tylko o sekundę później. Powietrze pociemniało, papier syknął, a kompas obrócił się na południe sam. Drzwi od korytarza skrzypnęły, klucz zatrzeszczał w zamku, a w portalu coś poruszyło wargami. Iga ścisnęła dłoń Leona, nachyliła kartę o jeden stopień i zaczerpnęła powietrza. Z wnętrza wysunęła się dłoń z atramentu, dotknęła ołówka i zgasło światło.