Piątkowe popołudnie, sala komputerowa w Zespole Szkół nr 17. Słońce leniwie sączyło się przez żaluzje, a Lena znowu została po lekcjach. Nie dlatego, że musiała, lecz dlatego, że lubiła ten spokój, gdy wszyscy już wyszli i mogła wreszcie usłyszeć własne myśli. Przechadzała się między rzędami komputerów, stukając paznokciem o klawiatury. To właśnie wtedy zobaczyła to pierwszy raz. W powietrzu nad monitorem pojawiła się liczba – niebieska, lekko migocząca, przypominająca hologram. "3971" – wymruczała pod nosem, zaciskając powieki i otwierając je ponownie. Liczba wciąż tam była, w miejscu, gdzie jeszcze przed chwilą widziała pustkę. Z początku myślała, że to efekt zmęczenia lub może nowa funkcja w systemie komputerów. Jednak po chwili liczby zaczęły pojawiać się nad innymi rzeczami – nad krzesłami, plecakami, a nawet nad własną ręką, gdy próbowała ją przybliżyć do oczu. Każda liczba była inna, pulsowała, czasem zmieniała się niezauważalnie. Lena poczuła, jak po kręgosłupie przebiega jej dreszcz. Czy ona właśnie oszalała? Kolejne godziny były jak jazda kolejką górską. W drodze do domu liczby pojawiały się również na ulicy: nad rowerzystą, znakiem drogowym, nawet nad śpiącym psem na ławce. Nikogo nie pytała, nie wspominała rodzicom. Dopiero następnego dnia, w szkole, opowiedziała o wszystkim Kubie – swojemu jedynemu przyjacielowi, fanowi łamigłówek i science fiction. Przez chwilę sądziła, że ją wyśmieje, ale Kuba tylko skinął głową i poprosił, by opisała szczegóły. "Może to jakiś kod?" – zastanawiał się na głos. Zaproponował eksperymenty: Lena miała zapisywać wszystkie liczby, jakie widzi przy różnych osobach i przedmiotach. Już po kilku próbach odkryli pierwszą zależność – liczby zmieniały się, gdy ktoś kłamał lub był zdenerwowany. Szkoła zaczęła szumieć od plotek. W ciągu kilku dni wydarzyło się coś niecodziennego – ktoś odblokował wszystkie drzwi w piwnicach. Z instrumentów muzycznych ginęły części, a w gabinecie nauczycielki matematyki pojawiła się dziwna wiadomość zapisana szyfrem, którego nikt nie potrafił złamać. Lena zaczęła zauważać, że przy niektórych osobach cyfry wariują: błyskają, gwałtownie rosną lub nagle znikają. Któregoś dnia, wracając z Kubą do domu, znaleźli na drzwiach biblioteki kartkę z tajemniczym kodem i podpisem: "Znasz prawdę? Sprawdź, czy potrafisz ją zobaczyć". Lena spojrzała na kartkę, a cyfry wokół niej zaczęły wirować, jakby tańczyły burzliwy taniec. Miała wrażenie, że zaraz zemdleje. Kuba ścisnął jej dłoń, patrząc z przerażeniem w jej szeroko otwarte oczy. Wtedy drzwi biblioteki nagle się otworzyły – a w środku rozległ się dziwny odgłos…