Szkoła Podstawowa nr 17 zawsze wydawała się Lenie miejscem zwyczajnym – do czasu, gdy pewnego szarego poniedziałku w jej życiu zagościła tajemnica. Siedziała właśnie na końcu korytarza, wpatrzona w okno, kiedy poczuła w plecach niepokojący dreszcz. Miała wrażenie, że ktoś ją obserwuje, choć korytarz był pusty. Od kilku miesięcy Lena wiedziała, że jest inna. Gdy mocno się skupiła… znikała. Znikała całkowicie – jej ciało rozpływało się w powietrzu, a ona sama stawała się niewidzialna. Nikt o tym nie wiedział, nawet jej najlepsza przyjaciółka, Tosia. Tego dnia nauczycielka biologii wywołała ją do tablicy. Lena poczuła znajome ukłucie niepokoju. Gdyby tylko mogła zniknąć… Ale wiedziała już, że jej moc wymyka się spod kontroli, jeśli jest zbyt zestresowana. Przez głowę przemknęła jej myśl: „A jeśli zniknę teraz, przed całą klasą?” W tym samym momencie w korytarzu rozległ się krzyk. Lena wyjrzała przez drzwi klasy i zobaczyła grupkę uczniów zgromadzonych wokół szkolnych szafek. Jeden z nich trzymał w ręku dziwny, jarzący się przedmiot. To był zegarek, który – jak mówiła legenda – kiedyś należał do byłego ucznia, który zaginął w tajemniczych okolicznościach lata temu. Wszyscy zamarli, a Tosia spojrzała w stronę Leny z przerażeniem w oczach. Lena czuła, jak jej serce bije szybciej. Wtedy ktoś nagle zawołał: „Ktoś tu był i zniknął! Widziałem ślady, które nagle się urwały!” Nauczyciele zaczęli przeszukiwać korytarze, a Lena poczuła, że jej moc znów zaczyna się aktywować. Rozglądała się nerwowo, próbując wymyślić, jak uniknąć niebezpieczeństwa, które nagle wydawało się bardzo realne. Czy ktoś odkryje, że to ona zostawia te niewidzialne ślady? I co właściwie kryje się w tajemniczym zegarku? Lena przekroczyła próg pustej klasy, czując, jak wokół niej zagęszcza się powietrze – dokładnie w chwili, gdy rozległy się szybkie kroki i ktoś szarpnął za klamkę...