Pewnego dnia, w śnieżnobiałej krainie, gdzie dziesiątki pingwinów bawiły się na zamarzniętych ślizgawkach, jeden mały pingwin o imieniu Piko miał wielkie marzenie. Siedział pod błękitnym niebem i patrzył na odlatujący balon na gorące powietrze, marząc o wielkim cyrku pełnym jasnych świateł i braw. Chciał być najsławniejszym pingwinem, który kiedykolwiek stąpał po lodzie. Jego marzenie wydawało się niemożliwe do zrealizowania, ale Piko nie miał zamiaru się poddać. Kiedy pingwiny spały ciepło pod lodowymi grotami, Piko próbował różnych trików i akrobacji. Słyszeliście o pingwinie, który potrafił chodzić na rękach? Coś takiego tylko Piko potrafił. Pewnego dnia, kiedy Piko po raz kolejny ćwiczył swoje sztuczki, usłyszał odległy dźwięk trąbek. Echem roznosił się po całym lodowym polu, a Piko podążał za nim. Przez zaspy śniegu dostrzegł niewiarygodny widok. Przybył do ich krainy prawdziwy cyrk! Piko był zachwycony. To było to! Jego szansa, by spełnić swoje marzenie. Wiedział, że musi tam być, musi wystąpić i pokazać wszystkim, jak niesamowity jest. Ale jak miał tam dostać? Był przecież tylko małym pingwinem w wielkim cyrku. Wiedział, że musi spróbować. Wskoczył do jednego z przybyłych pojazdów zamaskowany śniegiem i zaczął swoją podróż do serca cyrku. W momencie, gdy akurat miał opuścić swój ukryty pojazd...