Na końcu ulicy Rumiankowej stał sklepik tak wąski, że wyglądał, jakby ktoś wsunął go między dwie kamienice jak zakładkę. Na oknie wisiały proporczyki z gwiazdami, a w środku kręciły się globusy, jakby tańczyły powoli w kręgu. Pachniało tuszem, starym papierem i czymś jeszcze, co przypominało skórkę pomarańczy. Lila i Kacper trzymali się za ręce. Lila miała w kieszeni brelok w kształcie gwiazdki, który świecił, kiedy się go kliknęło. Kacper niósł plecak z zebrą na zamku. Patrzyli w górę na półki, gdzie sterczały rulony i mapy pofalowane jak grzbiety wzburzonego jeziora. Za ladą stał Pan Globek. Miał okrągłe okulary i krawat w małe kompasiki. Uśmiechnął się, jakby właśnie przypomniał sobie piosenkę, której dawno nie śpiewał. — Szukacie drogi? — zapytał wesoło. — A może chcecie znaleźć drogę, która szuka was? Lila uniosła brwi. Kacper zmarszczył nos. — My tylko oglądamy — powiedziała Lila. — Uwielbiamy mapy. — Mapy lubią, gdy się je ogląda — przyznał Pan Globek. — Lubią też, gdy ktoś słucha, jak szeleszczą. To ich szept. Tylko trzeba bardzo cicho. W głębi sklepu coś cichutko zaszumiał. Lila odwróciła głowę. Zobaczyła szufladę z niebieskim, szklanym gałką w kształcie kropli. Na małej mosiężnej tabliczce było napisane: Morski dział specjalny. — O, ta szuflada czasem sama woła — mruknął Pan Globek, jakby to było najzwyklejsze na świecie. — Możecie zajrzeć, tylko delikatnie. Zaraz przyniosę papier do pakowania. Pan Globek zniknął na zapleczu, a w sklepie zrobiło się jeszcze ciszej. Nawet globusy przestały się kręcić, jakby słuchały. Lila i Kacper podeszli do szuflady. Gałka była chłodna. Lila pociągnęła lekko, a szuflada wysunęła się bezszelestnie. W środku leżała wielka mapa na grubym, kremowym papierze. Na środku mapy błyszczało niebieskie jezioro. Brzegi były narysowane zielonymi kreskami, a tam, gdzie woda przechodziła w biel, ktoś dopisał drobnymi literkami: Tu kończą się brzegi. — Dlaczego kończą się brzegi? — szepnął Kacper. — Może dalej już nie ma lądu — odszepnęła Lila, a jej oczy zrobiły się wielkie. — Albo jest coś, czego jeszcze nikt nie narysował. Nagle Lila poczuła delikatny powiew na policzku. Zapachniało mokrymi kamykami i igłami sosny po deszczu. Na mapie coś poruszyło się, jakby ktoś musnął wierzchem dłoni wodę. Kółeczka rozeszły się po niebieskiej plamie. Na jeziorze zadrżała maleńka papierowa łódeczka. Nie była narysowana. Była prawdziwa. Mignęła na falce i popłynęła, zostawiając za sobą cienką, srebrną smużkę. — Widziałeś?! — Kacper aż przysiadł z wrażenia. — Widzę... i słyszę — Lila pochyliła ucho. Mapa szumiała cicho, jak muszelka przyłożona do ucha. Od brzegu do brzegu sunął szept, który brzmiał jak ich imiona. Proporczyki przy oknie zatrzepotały, choć żadne drzwi się nie otwierały. Globusy znów zaczęły się kręcić, ale wolniej, każdy w swoją stronę. Światło w sklepie było miękkie, jak w letnie popołudnie, choć na zewnątrz kropił deszcz. — Spójrz — Kacper dotknął narożnika mapy. Papier drgnął. Nie wydawał się już płaski. Linie, które oznaczały ścieżki w lesie, uniosły się odrobinę, tworząc pagórki, a kreski na wodzie pofalowały jak żywe. Na lewym brzegu jeziora, tuż przy dopisku, wyraźnie widać było coś, co wcześniej było tylko plamką. Lila poczuła, jak serce robi jej skok w brzuchu. To były drzwi. Niebieskie. Narysowane cienką kreską, ale teraz wyglądały jak prawdziwe. M miały maleńką srebrną klamkę w kształcie nasiona. Na klamce pobłyskiwała kropelka wody. — Klamka jest mokra — powiedziała Lila, zdziwiona, bo jej palce były teraz chłodne i wilgotne. — To chyba od jeziora. Zza drzwi dobiegł odgłos, jakby ktoś postukał palcem w drewnianą deskę. Raz, dwa, trzy. Delikatnie. Potem znów szept, tym razem cieplejszy, jak wiatr w trawie. — Lila... Kacper... — zdawało się, że mówi samo powietrze. Kacper przełknął ślinę, ale nie ze strachu. Bardziej z tego, że w brzuchu poczuł łaskotanie, jak przed wielką przygodą. — To do nas — wyszeptał. — Musimy się przygotować. Lila kliknęła brelokiem. Gwiazdka zamigotała jasno. Światełko było małe, ale w środku mapy lśniło mocno, jakby gwiazdy miały tam bliżej. — Gotowa — skinęła. — Trzymaj mnie za rękę. Chwycili się mocno. Lila przytrzymała mapę, a Kacper ostrożnie wsunął palec pod brzeg. Papier był sprężysty, ciepły jak skóra grubej książki, którą trzyma się długo. Mapa uniosła się, jakby sama chciała się rozwinąć. Zsunęli ją na ladę, a potem na podłogę. Kiedy dotknęła desek, rozlała się szeroko i szerzej, aż przykryła prawie całe sklepowe deski. Narysowane jezioro zaszumiało głośniej, a gdzieś na innych półkach rozsypał się delikatny pył, mieniąc się jak promienie słońca w wodzie. Pan Globek jeszcze nie wrócił. Z zaplecza słychać było szuranie papieru i jego nucenie. Lila postawiła stopę na mapie. Nie zapadła się. Pod stopą ugięła się cienka, błękitna fala i cofnęła, jakby robiła miejsce. Kacper postąpił za nią. Linia brzegu, narysowana ołówkiem, zamieniła się w miękką, piaszczystą kreskę. Z ich butów nie spadł ani okruszek piasku, ale czuli pod podeszwami ziarenka, jak prawdziwe. Niebieskie drzwi były teraz tuż przed nimi. Miały słoje drewna i cichuteńko oddychały, jakby same nasłuchiwały. Klamka w kształcie nasiona była zimna, a potem, gdy Lila dotknęła jej drugi raz, stała się ciepła i lekko pulsowała. — Pukniemy? — spytał Kacper, a jego głos był szeptem. — Najpierw posłuchajmy — odpowiedziała Lila. Przytknęli uszy do deseczek. Po drugiej stronie było dużo dźwięków, ale bardzo dalekich. Dzwoneczki. Szum, który nie był deszczem. Ciche tupnięcia, jak skoki małych nóg. I śpiew, który brzmiał tak, jakby ktoś malował nutami niebo. — Lila! Kacper! — głos rozszedł się teraz wyraźniej, choć wciąż miękko. — Nie spóźnijcie się. Fale już liczą do dziesięciu. Lila spojrzała na Kacpra. Kacper spojrzał na Lilę. Oboje mieli oczy okrągłe jak guziki. — Wchodzimy razem — powiedziała Lila. — Na trzy. — Raz — Kacper ścisnął jej dłoń. — Dwa — w sklepie pobłysnęła gwiazdka na breloku, jakby odpowiadała. — Trzy — Lila nacisnęła klamkę. Drzwi zadrżały i uchyliły się na szerokość palca. Z ich szczeliny buchnął powiew, który pachniał sosnowym igliwiem, cynamonem i czymś słodkim, jak świeżo upieczone bułeczki. Po błękitnej wodzie jeziora przetoczyła się fala, a papierowa łódeczka podskoczyła i mignęła szybko, jakby chciała im pomachać. Coś po drugiej stronie zaklekotało, coś zapukało, coś się zbliżało szybkim truchtem. Wtedy drzwi rozwarły się szerzej, powietrze w sklepie zachwirnęło, a nad jeziorem przefrunął cień tak świetlisty, że wyglądał jak światło w kształcie skrzydeł. Kacper wciągnął powietrze, Lila podniosła latarkę, a zza progu rozległo się głośniejsze tup-tup-tup, coraz bliżej i bliżej...