Ola miała siedem lat i ogromną wyobraźnię. Najbardziej lubiła bawić się w swoim ogrodzie, gdzie rosną pachnące róże, malutkie stokrotki i wielki orzech. Pewnego popołudnia, gdy słońce świeciło mocno, a na niebie nie było ani jednej chmurki, Ola ruszyła na poszukiwania przygód. Nagle, za gęstym krzakiem malin, zobaczyła coś, czego nigdy dotąd nie widziała. Były tam stare, drewniane drzwi pomalowane na niebiesko. Miały złotą klamkę i wisiała na nich maleńka dzwoneczkowa girlanda, która delikatnie brzęczała przy każdym powiewie wiatru. Ola przetarła oczy ze zdumienia i podeszła bliżej. Zza drzwi dochodziły ciche, śmieszne dźwięki, jakby ktoś chichotał albo mruczał piosenkę. Dziewczynka poczuła lekkie łaskotanie w brzuchu – jej serce biło szybciej. "Ciekawe, kto tam jest?" – szepnęła. Wzięła głęboki oddech i zapukała w drzwi. Nagle dzwoneczki zabrzmiały głośniej, a drzwi uchyliły się leciutko. Za nimi pojawił się kot, ale zupełnie inny, niż wszystkie koty, które znała. Miał skrzydła jak motyl, ogon w paski i ogromne, żółte oczy. Kot przywitał Olę mrucząc: „Witaj, Olu! Czekałem na ciebie!” Za kotem widać było barwną łąkę, gdzie rosły kwiaty wyższe od dziewczynki. Niektóre kwiaty śmiały się, inne machały płatkami, jakby chciały zaprosić Olę do środka. W oddali coś błyszczało, a nad wszystkim unosiły się kolorowe bańki. Ola spojrzała na kota z szeroko otwartymi oczami. „Dokąd mnie zaprowadzisz?” – spytała szeptem. Kot tylko się uśmiechnął i zrobił krok w tył, zostawiając drzwi szeroko otwarte. Ola poczuła, że musi wejść – ale co znajdzie po drugiej stronie? Czy odważy się przekroczyć próg? Wśród śmiechu kwiatów i błyszczących baniek Ola podniosła nogę, by zrobić pierwszy krok…