Nela bardzo lubiła patrzeć w niebo przez swoje wielkie okno. Każdego wieczoru liczyła błyszczące gwiazdy razem ze swoim pieskiem, Fiksterem. Pewnego dnia, gdy słońce powoli chowało się za horyzontem, Nela odkryła za domkiem coś dziwnego. Był tam wielki, kolorowy balon z ogromnym koszykiem. Balon miał na sobie namalowane srebrne gwiazdy, a na jego szczycie mienił się księżycowy rożek. Fikster zaszczekał wesoło i wskoczył do koszyka. Nela rozejrzała się dookoła. Nigdzie nie było dorosłych, więc postanowiła, że razem z Fiksterem zobaczą, gdzie ten balon ją zabierze. Gdy tylko usiadła obok przyjaciela, balon wzniósł się powoli w górę. Najpierw przelatywali ponad domami, potem ponad lasem, a wreszcie zaczęli lecieć coraz wyżej – aż ponad chmury! Wokół rozciągało się niekończące, granatowe niebo. Zaczęły ich otaczać gwiazdy – niektóre wyglądały jak cukierki, inne jak świecące guziczki. Fikster machał ogonem, a Nela nie mogła uwierzyć, że lecą aż tak wysoko. Po chwili balon przeleciał tuż obok wirującej planety z pierścieniami. Z jej powierzchni machały do nich trzy zielone stworki z czułkami, a jeden z nich trzymał transparent z napisem: „Cześć, przybysze!” Balon poleciał dalej i nagle zatrzymał się przed wielką, srebrną bramą wiszącą wśród gwiazd. Brama była olbrzymia, a po obu jej stronach stały uśmiechnięte, fioletowe koty w kosmonautycznych kaskach. Nela spojrzała na Fikstera, ścisnęła jego łapkę i sama poczuła, jak jej serce bije szybciej. Czy powinni otworzyć bramę? Co znajduje się po drugiej stronie? Nela nabrała powietrza i już chciała sięgnąć do klamki, gdy nagle z wnętrza bramy usłyszeli...