Nadia mieszkała w żółtym domku z wielkim ogrodem. Najbardziej lubiła leżeć na swoim mięciutkim kocyku w kolorowe gwiazdki. Pewnego ranka, kiedy promyk słońca wpadł do jej pokoju, zauważyła coś niezwykłego – gdy przykryła się kocykiem, jej rączki… zniknęły! Nadia była zachwycona. Szybko zawołała swojego kota, Puszka. – Puszku, patrz! Potrafię być niewidzialna! – szepnęła z przejęciem. Kotek tylko zamruczał i również wszedł pod kocyk. Teraz i on zniknął! Nadia i Puszek zaczęli wymyślać, jakie psoty mogą zrobić, będąc niewidzialni. Może podkradną się do kuchni po ciasteczko? A może rozwiążą zagadkę tajemniczego cienia, który czasem pojawia się pod stołem w salonie? Nagle usłyszeli cichy szelest. – Słyszałeś to, Puszku? – zapytała Nadia. Szelest stawał się coraz głośniejszy i dochodził prosto spod stołu…