Akademia Denton od zawsze była miejscem, gdzie nie tylko uczyło się biologii czy matematyki, ale przede wszystkim zwracało uwagę na… zęby. Całe to prestiżowe liceum, położone na wzgórzu nieopodal miasteczka Wilcza Łąka, znane było z jednej rzeczy: niemal wszyscy absolwenci mieli perfekcyjny uśmiech. Trudno było spotkać dentystę, który nie słyszał o Denton. Głównymi bohaterami byli Lena, Maks i Igor – trójka przyjaciół, którzy właśnie zaczęli trzeci rok nauki. Lena lubiła myśleć logicznie, Maks interesował się nauką i lubił eksperymentować, a Igor miał niezwykłe poczucie humoru i talent do rysowania komiksów (głównie o potworach z zębami przypominającymi piły spalinowe). Wszystko zaczęło się pewnego zwykłego poniedziałku, kiedy Lena odkryła, że ktoś powiesił na tablicy ogłoszeń plakat: „Kto nie dba o zęby, temu grozi CZARNY KAMIEŃ”. Plakat był wycięty z gazety i przedstawiał czarną, połyskującą grudkę, która wyglądała jak zmaterializowana próchnica. – Ktoś robi sobie żarty – mruknął Maks, przyglądając się plakatowi. – Albo próbuje nas nastraszyć – dodał Igor, patrząc na otaczających ich uczniów. Tego samego dnia w szkolnej łazience Lena zauważyła, że w umywalce leży… dziwna pasta do zębów. Tubka nie miała żadnej etykiety, była metalicznie niebieska, a na zakrętce widniał symbol, którego nigdy wcześniej nie widziała: dwa splecione kły otoczone wirującym pierścieniem. Podczas przerwy przyjaciele postanowili wrócić po tubkę, ale… zniknęła. W szafkach kilku uczniów zaczęły pojawiać się karteczki z dziwnymi hasłami: „Czy myjesz język?”, „Nitkujesz czy się boisz?”, „Uważaj na kamień”. Nikt nie wiedział, skąd pochodzą. Zaczęło się coś zmieniać – w szkole pojawiło się więcej uczniów z dziwnymi, szarymi przebarwieniami na zębach. Nauczycielka chemii, pani Brzozowska, dostała podobno ostrzeżenie od nieznanego nadawcy. Na lekcjach biologii coraz częściej padały pytania o bakterie, płytkę nazębną i metody czyszczenia przestrzeni międzyzębowych. Wkrótce Lena, Maks i Igor odkryli, że dziwna pasta jest tylko początkiem czegoś większego. W nocy ktoś zakradał się do łazienek i zostawiał czarne ślady na lustrze. Pewnego ranka Lena znalazła na swojej szczoteczce do zębów niewielki, błyszczący kamyk, podczas gdy Maks ujrzał w swoim kubku do płukania ust lekko śluzowatą, ciemną plamę. Postanowili działać. Igor zaprojektował ulotki ostrzegające przed tajemniczą pastą, Lena zbierała próbki i dokumentowała objawy, a Maks próbował odkryć skład tej niezwykłej substancji, korzystając z szkolnego laboratorium. Zbierali wszelkie wskazówki, jakie udało im się znaleźć, aż napotkali zamknięte drzwi do niewielkiego, starego pomieszczenia pod schodami. Zgodnie z legendą, tutaj dawniej mieścił się gabinet higienistki, ale od lat nikt tam nie zaglądał. Z zapartym tchem Lena wyciągnęła klucz, który niedawno znalazła w bibliotece, ukryty między stronami starego podręcznika stomatologii. Powoli wsunęła go w zardzewiałą kłódkę, a Maks i Igor przyglądali się, czy nikt ich nie śledzi. Zamek zaskrzypiał, a drzwi uchyliły się z lekkim trzaskiem. Wewnątrz czekał na nich widok, którego się nie spodziewali…