Między warzywniakiem u pana Romana a punktem ksero, w miejscu, które zwykle było tylko cieniem ściany, pojawił się szyld. Metalowe litery, lekko zmatowiałe, układały się w: „Zegarmistrz Jonasz”. Lena przystanęła z torbą na ramieniu i odgarnęła kosmyk włosów przyklejony do czoła. Do dzwonka u drzwi przywarł sznurek z czerwonej włóczki — trzeba było pociągnąć, a dźwięk brzmiał, jakby w środku ktoś powoli przesypywał szpilki. W pracowni pachniało herbatą z goździkami, starą skórą i pastą do metalu. Po półkach stały zegary: wahadłowe z rzeźbionymi ptakami, budziki w kolorach, których nikt już nie produkuje, i cichy zegar ścienny, co zamiast wybijać pełną, mrugał maleńką diodą, jakby się zastanawiał. Za ladą — mężczyzna w szarym swetrze, z pojedynczą lupą zawieszoną na nitce. Gdy Lena podeszła, podniósł wzrok tak, jakby się jej spodziewał. — Dzień dobry — powiedziała, wyjmując z kieszeni zegarek z cienkim skórzanym paskiem. — To po babci. Leżał w pudełku na dnie szafy. Chyba nie działa. Jonasz przyjął zegarek delikatnie. Przesunął palcem po szkle i po gładkim dekielku. Na odwrocie było coś wyryte: „Nie cofaj”. Litery były mikroskopijne, ale wyraźne, jakby ktoś naciął je, wstrzymując oddech. — Piękny — mruknął. — Z tamtych, co wolą słyszeć, że ktoś ich potrzebuje. Czasem wystarczy, żeby natura rzeczy usłyszała jedno „jesteś”, i już wracają do siebie. Nie prosił o zostawienie danych. Nie wypisywał kwitka. Pochylił się, przekręcił koronkę o pół obrotu i nastawił wskazówki. Zegarek odpowiedział cichym, głębokim tykaniem, jakby wciągnął powietrze po długiej drzemce. Jonasz podał go Lenie przez ladę. — Bez opłaty — powiedział. — Po prostu noś. I... nie kombinuj z nim przy trzynastej. — Przy trzynastej? — parsknęła. — To bardzo konkretna godzina. — Nie wszystko trzeba rozumieć od razu — uśmiechnął się krótko. — Niech się pani oswoi. „Pani”. Lena zawsze śmiała się w środku, gdy dorośli nagle widzieli w niej dorosłą. Wcisnęła zegarek na nadgarstek. Był chłodny i cięższy, niż wyglądał. Wyszła z pracowni, a dzwonek jeszcze przez chwilę brzmiał jak rozsypujące się krople. Na osiedlu południe rozłożyło się jak koc: dzieciaki odbijały piłkę na boisku między blokami, ktoś wieszał pranie, tramwaj na dalekiej ulicy zadzwonił jak metalowa łyżeczka uderzająca o brzeg szklanki. Powietrze miało smak drożdżówki z cukrem pudrem — pan Roman wystawił kosz z ciepłymi bułkami na skrzynce po pomarańczach. Lena minęła witrynę warzywniaka, gdzie neon „OTWARTE” mrugał niepewnie, jak guzik, który nie jest pewien, czy chce być przyszyty. Zatrzymała się przy wiacie przystankowej „Parkowa”. Plecak położyła na ławce. Na wyświetlaczu rozkładu dopiero co przewinęło się „Autobus 125 — 13:17”, „136 — 13:20”. Słońce odbijało się w spiłowanym rogu szyby. Lena zerknęła na zegarek: 13:11. Telefon zawibrował. „Będziesz na trzynastą trzydzieści? — Kuba” Napisała: „Spoko. Zaraz coś ogarnę. Jestem przy Parkowej”. „Weź w końcu przestań się spóźniać XD. I serio, pokaż mi ten zegarek. Brzmi jak początek problemów”, odpisał. „Jakich problemów?” Nie zdążył napisać, bo palce Leny już znalazły koronkę. Z dziwną ostrożnością pociągnęła ją do góry. Klik. Przekręciła minimalnie, żeby dogonić czas w telefonie. 13:12. Minutowa wskazówka drgnęła i stanęła tuż przed grubym indeksem, jak biegaczka na bloku startowym. Osiedle brzęczało jak zawsze, a jednak… coś się zmieniało, jakby ktoś przykręcał gałkę od głośności świata. Dźwięk kół wózka sklepowego oddalił się w miękkość. Pomiędzy gałęziami na klombie przelatywał liść i zawisł na wysokości oczu Leny, bez pośpiechu, jakby czekał. Woda skapująca z markizy warzywniaka zawisła w dwóch czystych kroplach — jedna większa, jedna mniejsza, połączone cieniutką szyjką, która nie chciała pęknąć. Lena nachyliła się bliżej. Jej własny oddech brzmiał znacznie głośniej. W uchu słuchawki, których nawet nie miała włączonych, zagrało coś w rodzaju cichego trzasku, jak gdyby ktoś przełączył częstotliwość. Telefon zwibrował z opóźnieniem, jakby musiał przepchnąć powiadomienie przez kisiel. „Ałłło? — Kuba” Zerknęła na rozkład. Druga linijka, której wcześniej nie było, właśnie wsuwała się między pozostałe, nie powodując żadnego przesunięcia, tylko robiąc im miejsce. „Linia 0 — 13:13 — tylko dziś”. Czcionka była taka sama, lecz świeciła chłodniej, jak światło lodówki, kiedy wstaje się w nocy po wodę. — Przecież tu nie jeździ żadna zero — mruknęła pod nosem. Zegarek mruknął z nią, jakby przytakując, i nagle zrobił się ciepły. Od spodu, gdzie dotykał skóry, rozchodziło się delikatne ciepło, wcale nie nieprzyjemne, tylko takie, które sprawia, że człowiek przypomina sobie, że ma nadgarstek. 13:12 wpełzało w 13:13. Minutowa wskazówka zahaczyła o indeks, przeskoczyła w punkt, w którym powinna była być, i w tej samej chwili wszystkie zegary świata w okolicy — te w kuchni pana Romana, te migające w mikrofalówkach, te w smartzegarkach biegaczy — zdawały się przez pół uderzenia oddechu dostroić do jednego, konkretnego tik. Jak chórek przećwiczony do perfekcji. „Lena?” — telefon znowu mignął. Odczytała: „Jesteś? Co z tym zegarkiem? Serio mam złe przeczucie”. Zamiast odpisać, Lena podniosła głowę. Na przystanek, bez żadnego dźwięku, wjechał pojazd. Nie było słychać silnika, szumu opon, nawet zwyczajowego „pssst” otwierających się drzwi. Po prostu pojawił się, jakby wysunął się z bocznej uliczki, której nigdy nie było. Był jaśniejszy niż wszystko dokoła, jakby świecił odbitym światłem południa z wczoraj. Na wyświetlaczu, w miejscu, gdzie zwykle jest numer, pulsowało „0”. Pod spodem: „13:13”. A obok, jak dopisek flamastra nad okładką zeszytu: „tylko dziś”. Lena mimowolnie zrobiła pół kroku w tył, czując, jak pasek zegarka napina się na nadgarstku. Odkręcona koronka zahaczyła o nitkę jej bluzy. Przez sekundę miała wrażenie, że w szkle coś zapukało — raz, delikatnie. Czas wokół znowu lekko się przymknął: rowerzysta na ścieżce naprzeciwko poruszał się tak powoli, że widać było każdy obrót szprych. Na szybie reklamy wiaty dziewczyna w biegu podniosła wzrok. Patrzyła prosto na Lenę, choć była przecież tylko zdjęciem. — Nie ruszaj się! — ktoś krzyknął. Głos dobiegał z drugiej strony ulicy, rozciągnięty, jakby przechodził przez gumę. Kuba stał na krawężniku w pomarańczowej kurtce, wymachując rękami. — Lena! — powtórzył, a jego sylaba rozpadła się na dwie, jak gdyby świat zapomniał, gdzie włożyć akcent. Zegarek zadrżał jeszcze raz. Lena spojrzała na dekielek: „Nie cofaj”. Litery wydawały się ciut ciemniejsze, jakby z mokrego atramentu. Przełknęła ślinę. W środku jej dłoni, tej wolnej, krew pulsowała w tym samym rytmie co wskazówki — tik, tik, tik. Pojazd zatrzymał się idealnie równo z żółtą linią. Drzwi rozsunęły się bezszelestnie, wypuszczając chłód, który wcale nie był zimny. W pierwszym stopniu nie było nikogo. Za to gdzieś z głębi, niewyraźnie, odezwał się kolejny dźwięk — jak rozmowa, którą słychać przez ścianę. Jedno słowo wychwyciła na pewno. Swoje imię. — Lena. I wtedy w wyświetlaczu nad drzwiami mignęło coś na sekundę, której nie było: kierunek. Ale zanim zdążyła przeczytać, świat drgnął z powrotem, jak gdyby ktoś położył rękę na głośniku i odsunął ją o milimetr. Drzwi pozostały otwarte, dokładnie na tyle, by zmieścił się ludzki krok.