Wszystko zaczęło się podczas wieczornego spaceru, kiedy Lena, zamiast wracać prosto do domu, skręciła w boczną uliczkę. Była już prawie pełnoletnia, mieszkała w tym mieście od zawsze, ale żadna z map nie pokazywała tej ścieżki. Wokół panowała cisza, przerywana jedynie szumem liści i dalekim dźwiękiem tramwaju, choć tramwaje nie jeździły tu od lat. Na końcu uliczki rozciągał się mur, za którym widniały ruiny starej fabryki. Lena zauważyła na dachu coś dziwnego: rosło tam drzewo, ogromne, rozłożyste, jakby wyrastało prosto z cegieł. Zieleń liści pulsowała niepokojącym światłem, czasem migotała barwami, których Lena nie znała ani z natury, ani ze snów. Wspięła się po zdezelowanych schodach na dach, przyciągnięta migotliwym blaskiem. Każdy krok wydawał się bardziej nierealny niż poprzedni. Na dachu panował chłód inny niż ten wieczorny. Cienie fabrycznych kominów wydawały się poruszać, jakby falowały w rytm niewidocznej melodii. Lena dotknęła kory drzewa; pod palcami wyczuła pulsowanie, ciepło, jakby pod korą płynęły strumienie światła. Wtedy usłyszała szept, który nie był do końca głosem, a raczej myślą, która nie należała do niej: "Widzisz nas, bo nadszedł czas." Zza drzewa wyłonił się chłopak, mniej więcej w jej wieku – o oczach odbijających to tajemnicze światło. Przez chwilę milczeli. Za plecami Leny miasto rozciągało się jak makieta, ale żadne światło w oknach nie wydawało się prawdziwe. "Nie każdy tu trafia," powiedział cicho. "Są światy, które pojawiają się tylko po zmroku i tylko dla tych, którzy nie boją się zobaczyć. Chcesz wiedzieć, co jest dalej?" Lena spojrzała jeszcze raz na drzewo, na chłopaka, na pulsujące miasto pod nimi. Wiedziała, że musi podjąć decyzję. Wtedy z głębi drzewa dobiegło echo kolejnych szeptów – coś, co brzmiało jak wołanie, albo ostrzeżenie...