Deszcz bębnił o wysokie okna starego liceum. Amelia siedziała na korytarzu, nudząc się po ostatniej lekcji, gdy jej wzrok przyciągnęła niepozorna pęknięta płytka pod parapetem. Westchnęła, wyciągając z torby swój szkicownik, ale ciekawość zwyciężyła – podeszła do płytki i nieco ją przesunęła. Oczom dziewczyny ukazał się ciemny, wąski otwór. Zanim zdążyła się zastanowić, jej dłoń już sięgała do kieszeni po latarkę z telefonu. Za otworem kryły się zardzewiałe, prowadzące w dół schody. Czy ktoś w ogóle wiedział, że coś takiego istnieje pod szkołą? Serca Amelii biło szybciej. Zawołała najlepszego przyjaciela, Michała. "Patrz na to! Musimy zobaczyć, dokąd prowadzi!" – szepnęła z wypiekami na twarzy. Wspólnie zeszli w głąb mroku. Na końcu korytarza znaleźli drzwi, które ustępowały pod lekkim naciskiem. W środku znajdowało się niewielkie, kamienne pomieszczenie, pełne zakurzonych skrzyń i… ogromnej biblioteki ze starymi księgami. Uwagę Amelii przykuł szczególny, oprawiony w skórę notatnik. Nie było na nim żadnego tytułu, tylko wyblakły rysunek – mapa, na której znajdowała się szkoła, ale i miejsca, których nie znała. Otworzyła pierwszą stronę i… litery zaczęły się poruszać. Słowa układały się w nowe zdania, a obrazy wyskakiwały spomiędzy kartek. Michał zamarł z wrażenia, kiedy z notatnika wyłonił się cień – postać odziana w dziwaczny płaszcz. – Witajcie, odkrywcy – powiedział głos, który odbił się echem od kamiennych ścian. – Czy jesteście gotowi poznać świat, który istnieje tylko w wyobraźni? Amelia spojrzała na Michała. Oboje poczuli, jak rzeczywistość zaczyna się rozmywać. Podłoga pod ich stopami jakby się poruszyła, a pomieszczenie powoli zmieniało kształt. Po chwili stali już nie w piwnicy szkoły, lecz na krawędzi wąwozu pełnego szeleszczących, energetycznych barw, które nie powinny istnieć w tym świecie. Tuż przed nimi cień zatrzymał się i wskazał przed siebie na pulsujące w powietrzu drzwi. – Tylko jedna z tych ścieżek prowadzi z powrotem. Pozostałe… cóż, mogą was zaskoczyć. Odważcie się wybrać. Amelia sięgnęła do notatnika, który pulsował w jej dłoni dziwną energią. Razem z Michałem spojrzeli sobie w oczy, a przed nimi rozpościerały się trzy zupełnie różne, nieznane przejścia.