W antykwariacie „Rysy i Ciche” papier oddychał ciszej niż ludzie. Ida, dwudziestoletnia uczennica introligatorska, znała jego brzmienie jak własny puls. Kiedy zginała róg kartki pod właściwym kątem, półki cofały się o sekundę. Kurz wracał na grzbiety, a dzwonek przy drzwiach odtwarzał swój dźwięk od końca. To nie była sztuczka z targu; to był skryty mechanizm miasta. Tkanka ulic miała włókna jak papier, a Ida nauczyła się je wyczuwać palcami. Tego popołudnia ktoś zostawił na ladzie starą mapę Krakowa, pociętą siatką ostrych zagięć. Papier cicho brzęczał, jakby w środku płynęła cienka, napięta struna. Idzie wystarczył dotyk, by hejnał z wieży zabrzmiał we wspomnieniu od tyłu, a sygnał tramwaju przeciął ciszę jak pęknięcie. Po jednej z linii wędrował cień, przesuwał się przez Kazimierz, most i Planty, prosto na sklep. Na ekranie telefonu mignął komunikat o planowanej przerwie w dostawie prądu o dwudziestej, lecz cień nie chciał czekać. Ida zasunęła żaluzję, rozłożyła mapę na prasie i zrobiła próbny, maleńki ząbek. Na parapecie mucha zamarła, potem otrzepała skrzydła, jakby cofnęła myśl o locie. Miała swoje reguły: nie zaginać wokół żywych istot, nie wkładać rąk w środek fałdy, nie ufać echo. Tymczasem w tylnej komórce, gdzie ściana była kiedyś zamurowanym przejściem, rozległo się stukanie. Najpierw pojedyncze, później rytmiczne, odwrócone, jakby ktoś pukał od końca słowa. Usłyszała swoje imię pocięte na sylaby: „I... da...”. Z korytarza dobiegł zapach ozonu i mokrego kamienia, choć deszcz dopiero zbierał się nad dachami. Zegar pana Rutkowskiego w sąsiedztwie zaczął tykać wstecz, a za szybą tramwaj zatrzymał się w pół skrętu, ze światłem przeskakującym jak w starym filmie. Na mapie zabłysła siódma linia, najgłębsza, prowadząca przez rynek jak szybkie cięcie noża. Wiedziała, że pełne zgięcie rozszczepi miasto na żagle czasu, oddzieli wczoraj od jutra i zostawi dziś gdzieś pomiędzy. Cień już dotykał krawędzi blatu. — To tylko test — powiedziała sobie, choć głos ugrzązł w gardle jak szpilka. Ustawiła linijki, zaznaczyła kredą osie ulic na podłodze i wsunęła mapę pod ramę prasy. Przez szybę wylała się ciemność, wraz z kliknięciem, które zgasiło cały kwartał; zostało jedynie blade światło wzdłuż przyszłego zagięcia. Klamka do tylnej komórki poruszyła się, choć od środka była przykręcona dwoma śrubami. Z przeciągu napłynął chłód i zapach burzy, której jeszcze nikt nie widział. Ida uchwyciła róg mapy, gdy za plecami usłyszała własny szept, mówiący dokładnie, gdzie zrobić następne zgięcie.