Wiktor opierał głowę o zimną szybę autobusu, obserwując, jak jesienny deszcz rozmywa ulice. Tego wieczoru powietrze pełne było dziwnej, niewypowiedzianej energii. Miasto jakby drgało pod powierzchnią – zupełnie jak on. Może dlatego, że jutro miał być pierwszy dzień w nowej szkole, a może dlatego, że od kilku tygodni słychać było w mieście coś... nietypowego. Ostatnio, gdy przechodził przez park, usłyszał czyjś cichy szept, choć wokół nikogo nie było. Obiecał sobie, że to tylko jego wyobraźnia, ale od tamtej pory dźwięki wracały – coraz wyraźniejsze. O wszystkim opowiedział Lenie, swojej starszej siostrze, której ciekawski umysł nigdy nie pozwalał przejść obojętnie obok żadnej tajemnicy. Tamtego ranka na korytarzu nowej szkoły Wiktor poczuł znajome mrowienie na karku. Zaledwie wszedł do głównej sali, usłyszał delikatny, prawie niesłyszalny szept: „Pomóż...” Zamarł. Rozejrzał się, ale wokół żywo gestykulowali tylko uczniowie, zagłuszeni gwarą. Lena, która towarzyszyła mu na pierwszej lekcji, rzuciła mu pytające spojrzenie. Wiktor skinął jej dyskretnie głową i skręcił w stronę najciemniejszego końca korytarza. Im dalej szli, tym głosy robiły się wyraźniejsze, a atmosfera – coraz gęstsza. W końcu dotarli do drzwi z napisem „Magazyn – WSTĘP WZBRONIONY”. Wiktor z bijącym sercem dotknął klamki. Lena położyła mu dłoń na ramieniu. „Słyszysz to?” – wyszeptała, a Wiktor tylko pokiwał głową. Z za drzwi dobiegł ich nowy, głębszy głos: „Nie wszyscy są tym, kim się wydają...”. Wiktor spojrzał na Lenę. W jej oczach odbijał się strach zmieszany z ekscytacją. Powoli, niemal bezgłośnie, przekręcił klamkę...