Miasto Neodentis lśniło pod szklanym kopułą jak perła zamknięta w ostrydze. Na pierwszy rzut oka wydawało się zwyczajne: tłumy młodzieży spieszyły do neonu szkolnych wejść, roboty sprzątały ulice, a ruchome billboardy wyświetlały reklamy najnowszych szczoteczek sonicznych. Jednak mieszkańcy dobrze wiedzieli, że ich miasto jest wyjątkowe. Całą jego infrastrukturę – od zasilania energią po komunikację – opierały na innowacyjnych technologiach inspirowanych... higieną jamy ustnej. Anna, siedemnastoletnia uczennica technikum biomedycznego, zawsze czuła, że coś w tym wszystkim kryje się głębiej. Jej tata pracował w laboratorium na obrzeżach miasta, w sektorze badań nad płytką bakteryjną. Każdego wieczoru Anna słyszała, jak opowiada o nowych odkryciach dotyczących mikroflory jamy ustnej i jej wpływie na zdrowie całego organizmu. Anna jednak zwykle przewracała oczami. Mycie zębów, nitkowanie, płukanki – to wszystko wydawało jej się nużącą rutyną. Pewnego ranka, kiedy winda wiozła ją na dziewiętnaste piętro akademika, Anna zauważyła na swojej szczoteczce elektrycznej niepokojąco błyskające czerwone światło. "Brak kompatybilności z systemem Smart-Fluor?" – wyświetlił się komunikat. W tej samej chwili zadzwonił jej holofon. Mama pospiesznie powiedziała: "Nie zapomnij zabrać próbki zębnego biofilmu do szkoły, dziś będzie inspekcja. I pamiętaj, żeby nie jeść niczego słodkiego do czasu badania!". W szkole panowała niespotykana atmosfera niepokoju. Grupa uczniów debatowała w kącie, kilku nauczycieli szeptało pod wyświetlaczem wyników czystości jamy ustnej. Nawet roboty dezynfekujące korytarze wydawały się pracować szybciej niż zwykle. Podczas lekcji cyberbiologii Anna usłyszała od kolegi, że w nocy kilku osobom... zniknęły wszystkie dane z osobistych kart profilaktycznych. Bez tych informacji nie można było dostać się do żadnego miejskiego serwisu ani nawet otworzyć drzwi mieszkania. Co więcej – pojawiła się pogłoska, że ktoś widział na monitoringu dziwne cienie przemieszczające się pomiędzy blokami po zmroku, zostawiające za sobą świecące, lepkie ślady. Po południu Anna postanowiła spotkać się z tatą w laboratorium. Szybko przemieszczała się przez kolejne sektory miasta, analizując w myślach powiązania między higieną jamy ustnej a funkcjonowaniem infrastruktury miasta. Gdy dotarła na miejsce, dostrzegła, że drzwi do laboratorium są szeroko otwarte, a na posadzce rozciąga się cienka, mlecznobiała warstwa o lekko słodkawym zapachu. Zbliżając się do wejścia, Anna usłyszała wewnątrz czyjś przyciszony głos i zobaczyła, że wszystkie ekrany laboratoryjne zawiesiły się na jednym, pulsującym komunikacie: "Uwaga: KRYTYCZNA ANOMALIA W SYSTEMIE FLUOROWYM. Wstęp tylko dla upoważnionych." Anna zacisnęła dłoń na swojej szczoteczce i zrobiła ostrożny krok do środka, nie wiedząc jeszcze, że za chwilę na własnej skórze przekona się, jak bardzo higiena jamy ustnej może decydować o losach całego Neodentis.