Gdy Anna przejeżdżała przez kolejne, coraz bardziej opustoszałe wsie, myślała, że nigdy nie dotrze do celu. Obok niej, na przednim siedzeniu, Andrzej rozkładał papierową mapę, bo nawigacja urwała się gdzieś w połowie drogi. Dochodziła siódma wieczorem, niebo przygasało, a światła samochodów obijały się od niskich murków cmentarza, który mijali. Do miasta, o którym czytali w internecie, podobno prowadziła tylko jedna droga. Powiedziano im, by się nie zatrzymywali, dopóki nie zobaczą starych, żeliwnych bram. Gdy minęli skrzywioną tablicę z nazwą "Rosenheim", silnik samochodu delikatnie zadrżał. Oczy Anny rozszerzyły się, Andrzej zacisnął dłonie na mapie. Pustka – żadnych ludzi, żadnych świateł, tylko rzędy szarych, przysadzistych budynków, których okna przypominały puste oczodoły. – Na pewno chcesz tu zostać na noc? – zapytał Andrzej, głosem, w którym pobrzmiewały wątpliwości. – Musimy znaleźć to podziemne wejście. Przecież dlatego przyjechaliśmy – odpowiedziała Anna, choć łamał się jej głos. Znaleźli niewielki pensjonat, gdzie w oknach wisiały wyblakłe firanki. W środku panowała cisza, jakby czas zatrzymał się wiele lat temu. Postanowili zostawić samochód pod ścianą i ruszyć pieszo – szukali oznak podziemnej trasy, która prowadziła ponoć do centrum miasta, pod rynkiem. Każdy krok odbijał się echem od ścian pustych domów. Cienie wydłużały się i przesuwały pod ich stopy. Nagle Anna zatrzymała się przy starej studni. Metalowa pokrywa pokryta była rdzą, ale widać było ślady dłoni. Andrzej uklęknął, podniósł pokrywę. Z wnętrza buchnął zimny powiew powietrza, a z dołu dochodził rytmiczny, cichy dźwięk – jakby ktoś, lub coś, poruszało się głęboko pod ziemią. Patrzyli na siebie w milczeniu. Wiedzieli, że to moment, od którego nie będzie już odwrotu. Anna wyciągnęła latarkę, a Andrzej zadrżał w świetle jej promienia. Wspólnie wzięli głęboki oddech, chwycili się krawędzi studni i zaczęli schodzić po drabince w głąb. Kiedy byli już daleko od powierzchni, światło latarki zatańczyło na ścianach wąskiego korytarza, odsłaniając dziwne symbole i odciśnięte dłonie. Dźwięk z dołu stawał się coraz wyraźniejszy. Nagle z głębi tunelu dobiegł ich szept – ktoś, lub coś, na nich czekało…