Ciemność zapadała szybko nad starym dworcem kolejowym. Szymon, Lena i Kuba stali na peronie, patrząc na zardzewiałe tory prowadzące w głąb lasu. Chociaż od lat nie jeździł tędy żaden pociąg, plotki o "ostatnim kursie" tej stacji krążyły po okolicy od dawna. Dla innych to były tylko miejskie legendy, ale oni, uzbrojeni w mapę z 1924 roku, starą latarkę i nieposkromioną ciekawość, postanowili sprawdzić, co kryje się za granicą znanej rzeczywistości. Mapa, którą znalazł Szymon na strychu dziadka, wskazywała coś niezwykłego: miejsce oznaczone czerwonym znakiem, tuż za zakrętem torów, gdzie według współczesnych planów nie istniało już nic, tylko opustoszałe pola. Jednak nocą, kiedy przemierzali zakurzony peron, powietrze wokół zaczęło wydawać się gęstsze, jakby przesiąknięte sekretem. — Wyobrażacie sobie, że to miasteczko wciąż gdzieś istnieje? — szepnęła Lena, ściskając mapę tak mocno, że aż pobielały jej knykcie. — Albo że to pułapka na takich jak my — dodał Kuba, rozglądając się niespokojnie. Przedarli się przez zarośnięte tory, a każdy krok w głąb lasu wydawał się coraz dziwniejszy. Drzewa, zamiast rosnąć ku górze, wyginały się nad ich głowami łukami, formując zielony tunel. W pewnej chwili spomiędzy liści błysnęło dziwne światło — neonowe, lecz niepochodzące z żadnej latarni. Szybko przekonali się, że to początek ulicy, której architektura przypominała wyobraźnię kogoś, kto w dzieciństwie za dużo czytał fantastyki: domy z poruszającymi się fasadami, zegary płynące po ścianach, napisy w nieznanych językach. Miasto istniało i tętniło czymś na kształt życia, ale nie tym, które znali. Nagle, kiedy stanęli na środku rynku, jeden z budynków przemówił do nich po imieniu. Echo ich własnych myśli zaczęło rozbrzmiewać z głośników, a pod ich stopami zbudziła się ziemia. Szymon odruchowo sięgnął do kieszeni po starą mapę, ale papier się zmienił — linie zaczęły poruszać się, prowadząc ich ku centrum miasta, gdzie wznosił się olbrzymi zegar, tykający... do tyłu. Nagle zegar wydał z siebie głuchy dźwięk, a wszystkie światła zgasły. Miasto na końcu mapy zaczęło się zmieniać — i nie było już odwrotu.