Nad Odrą mgła leżała jak złożony na pół koc, a horyzont wyglądał inaczej niż wczoraj. Zniknęły dwie smukłe wieże chłodni, a między blokami powstała pusta luka, jakby ktoś wyciął fragment miasta. Lena robiła zdjęcia telefonem, próbując złapać różnicę, której nie umiała nazwać. Wiadomości mówiły o błędzie satelity, lecz dziwne uczucie zostawało w żołądku jak kamień. Po lekcjach weszła na strych po pudełko po dziadku, dawnym konduktorze, w którym trzymała stare bilety. Na dnie leżał mosiężny żeton z wyrytym zdaniem: Wracaj o świcie, i szeregiem cyfr wyglądających jak współrzędne. Obok było zdjęcie jej ojca, który zniknął trzy lata temu, i krótka notatka: Miasto nie wytrzymuje światła. Zadzwoniła do Natana, jedynej osoby, która nie wyśmiewała jej teorii. Spotkali się na nabrzeżu, gdzie nieczynna przeprawa promowa rdzewiała pod warstwą soli i czasu. Natan wziął żeton, przyłożył do mapy w telefonie i pokiwał głową bez uśmiechu. — Jeśli to faktycznie współrzędne, prowadzą pod ziemię, do zamkniętego tunelu północnej linii — powiedział, zerkając na mgłę, która z każdą minutą gęstniała. Brama z siatki była niby zamknięta, lecz w słupku czekał ukryty zamek, idealnie pasujący do mosiężnego krążka. Schody spadały stromo, wilgotne od kondensacji, a powietrze miało smak rdzy i kurzu. Na dnie czekał peron ze sfatygowanym szyldem: Północna 0, jak żart z geografa albo błąd dróżnika. Zegar wskazywał 5:11 i nie tykał, choć Lena słyszała cichy puls, jakby serce dworca biło w ścianach. Na ławce leżał notes w skórzanej oprawie, ten sam, który widziała kiedyś w rękach ojca. Rozłożyli go ostrożnie i zobaczyli szkic mostu zawieszonego w chmurze, podpisany: Most Oddechu, i listę reguł. Tylko mgła pozwala przejść. Nie patrz w okna, jeśli one patrzą w ciebie. Nie mów prawdziwego imienia, zanim dotrzesz na Plac Przesunięty. Natan przełknął ślinę i chciał coś powiedzieć, lecz pod nogami zadrżały tory. W ciemnym korytarzu zapaliła się pojedyncza latarnia, a z daleka nadciągnęło łagodne buczenie. Z mroku wyłonił się wagon, smukły i szklisty, z tablicą na froncie, która sama ułożyła litery: Plac Przesunięty. Drzwi rozsunęły się z sykiem, a żeton na dłoni Leny zrobił się ciepły, jakby ktoś ściszył słońce i schował mu promienie. Na końcu wagonu poruszył się cień, uniósł głowę i wskazał im miejsce gestem, który Lena znała aż nazbyt dobrze.