Siedemnastoletnia Lena mieszkała w Porcie Brzask, gdzie mgła pachniała solą, a latarnie mrugały niesynchronicznie. Zamiast zdjęć kolekcjonowała dźwięki, zapisując je w zeszycie jak mapę, której nikt prócz niej nie rozumiał. Od miesięcy budziła się o 3:07, kiedy miasto wydawało cichy, elektryczny pomruk, przypominający wdech. Tego ranka pomruk zamienił się w wyraźne trzęsienie powietrza, jakby ktoś otwierał zamknięty, ogromny notes. Lena wiedziała, że tego dnia mapa wreszcie otworzy usta i odpowie na od lat niewypowiedziane pytanie. Na murze naprzeciw jej okna ryba z graffiti oderwała się od farby i poruszyła ogonem. — Widzisz to? — zapytał Iwo, który zawsze mówił półgłosem, jakby nie chciał zbudzić snu ulicy. Ryba popłynęła wzdłuż rynny, zostawiając za sobą mokry ślad, chociaż nie spadła ani kropla. Zeszli na ulicę i podążyli za nią, aż do zamkniętej zajezdni, której bramę trzymał łańcuch. Po kostce brukowej biegły srebrne żyłki, jakby ktoś wszył w kamień nici z porannego nieba. Łańcuch sam odsunął się jak zasłona, a plac rozlał się błękitnym światłem, chłodnym jak poranek. W głębi stał tramwaj z numerem, którego w Brzasku nigdy nie używano, podobny do zatrzymanej myśli. Drzwi otworzyły się, ukazując siedzenie z żółtego weluru i książkę oprawioną w poszarzałe płótno żaglowe. Na stronach nie było słów, tylko kropka poruszająca się w rytmie oddechu Leny. Iwo chwycił książkę ostrożnie, jakby trzymał lampę z podwodnym, kapryśnym płomieniem. Z sufitu zwisały przewody, lampy migały seriami, przypominając kod, który Lena znała ze snów o mapach. — To pisze do nas miasto — powiedział Iwo, nie próbując brzmieć rozsądnie, bo rozsądek coraz bardziej zawadzał. Kropka nagle rozlała się w linię, potem w kręgi, które najpierw wyznaczyły ulicę, a potem ją stworzyły. Za oknem, poza halą, pojawił się zaułek, którego nie znali, wąski, lecz prowadzący gdzieś zdecydowanie. W głowie Leny zapaliła się dawna, uparta pewność, że wyobraźnia to nie ucieczka, lecz kierunek. Ruszyli nim, aż natrafili na drzwi zbite z biletów, zszyte zszywkami, pachnące deszczem i atramentem. Z góry sypał się pył, formując litery, które rozpadały się, zanim zdążyli je przeczytać. Pod dłonią Leny papier zadrżał jak skóra bębna, a po drugiej stronie ktoś odsunął zasuwę. Tramwaj w hali zadzwonił samotnie, i wtedy książka rozświetliła się, pokazując ich imiona zapisane ruchem. Drzwi uchyliły się milimetr, a z ciemności wysunęła się dłoń, trzymająca klucz z symbolem, którego brakowało.