Stacja Kosmiczna Antares dryfowała w ciszy i zimnie, tonąc w blasku odległych gwiazd. Tu, na obrzeżach znanej galaktyki, trójka młodych badaczy dokonywała pierwszej poważnej misji: Lena – specjalistka od cybernetyki, Adam – pilot i dowódca ekspedycji, oraz Taro – astrobiolog, którego marzeniem było odnalezienie śladów życia poza Ziemią. Przez panoramiczne okno statku widzieli, jak stara, rdzewiejąca stacja jawi się na tle wirującej mgławicy – niepokojąco cicha, od lat opuszczona. Światła odczytów pulsowały niespokojnie, kiedy ich prom dokowany powoli przyspawał się do śluzy. Lena najpierw sprawdziła systemy komunikacji. „Brak odpowiedzi...”, zameldowała cicho. Adam skinął głową. „Pamiętacie, czego szukamy. Oficjalnie przybyliśmy tu po próbki rdzenia energetycznego, ale wszystko rejestrujemy.” Taro nie przestawał obserwować swoje czujniki. Coś w tej przestrzeni wydawało się nienaturalne – powietrze (nawet to syntetyczne) pachniało ozonem i... czymś jeszcze. „Słyszycie to?” Cisza. Gdy przekroczyli próg stacji, drzwi zamknęły się za nimi z głuchym echem. Korytarze pokryte były kurzem i pajęczynami starych kabli. „Wygląda, jakby ktoś wyszedł stąd w pośpiechu — niedokończone jedzenie, otwarte szafki...”, szepnęła Lena. Nagle, z radia rozległ się trzask. Głos, przytłumiony i pełen szumów, wyłonił się z szumów eteru: „...ratunku... to... nie jest... ludzkie...” Adam spojrzał na pozostałych. „To nagranie sprzed lat. Ale czemu teraz je słyszymy?” W tym momencie drzwi głównej sali technicznej otworzyły się automatycznie. Z wnętrza rozbłysło dziwne, hipnotyzujące światło, pulsujące w rytm czyjegoś oddechu. Lena zrobiła krok naprzód, Taro wyciągnął detektor, Adam rozsunął korytarzową barierę. W środku, pośrodku sali, unosił się owalny, lśniący obiekt, wydający się żyć własnym rytmem. Jakby czekał właśnie na nich…