Wergania była miastem, które spało pod grubą warstwą mgły przez większość roku. Nikt z mieszkańców już prawie nie pamiętał, jak wygląda światło poranka bez tego mlecznego zasłony — oprócz Irminy. Siedemnastoletnia dziewczyna, wychowana przez dziadka botanika, od zawsze czuła, że w tej mgle kryje się coś więcej niż tylko wilgoć. Dziadek mawiał, że mgła "chroni, ale czasem też kusi". Pewnego wieczoru, gdy wszyscy zamykali okiennice przed chłodem, Irmina zamiast wracać do domu, ruszyła przez pusty jeszcze rynek. Niosła plecak pełen szkiców, które przez lata rysowała, próbując uchwycić to, co widziała na granicy jawy i snu. Jej marzeniem było zostać artystką, ale ostatnie sny kazały jej myśleć, że przyszłość niesie coś znacznie większego. Dotarła do starego placu, gdzie mgła była najgęstsza. Tam, pod cichym zegarem, stał chłopak, którego nigdy wcześniej tu nie widziała. Był ubrany na czarno i trzymał w ręku dziwnie połyskujący kamień. Patrzył na nią uważnie, jakby na kogoś czekał. — Czekałem na ciebie — powiedział cicho, a z jego głosu wyczuła lekki akcent, nieznany w Werganii. Irmina poczuła, jak wszystko wokół zwalnia. Mgła zaczęła gęstnieć, a krzesła i stoły z kawiarni na rynku zniknęły w jej aksamitnych fałdach. Kamień w ręku chłopaka rozbłysł błękitem, rzucając cienie na bruk. — Kim jesteś? — spytała, przeczuwając, że odpowiedź zmieni wszystko. Chłopak tylko się uśmiechnął. — Jeśli chcesz wiedzieć prawdę o tej mgle, musisz pójść ze mną. Ale to będzie oznaczać, że nie wrócisz do domu przez bardzo długi czas. Irmina spojrzała na plecak, na swoje szkice i na domy znikające w mlecznym powietrzu. W tej jednej chwili decyzja wydawała się zarówno najtrudniejszą, jak i najbardziej oczywistą w jej życiu. Wyciągnęła rękę w stronę chłopaka, lecz zanim zdołała dotknąć jego dłoni, mgła otoczyła ich całkowicie, a wokół rozległ się głuchy, nieziemski dźwięk, jakby ktoś otworzył drzwi do innego wymiaru...