Miasto Lunaris leżało pod przezroczystą kopułą na Srebrnym Morzu Księżyca. Światła wieżowców odbijały się w czarnym pyle, a pośród lśniących alejek przemykali robotyczni pomocnicy. W tym niezwykłym mieście mieszkała trójka przyjaciół: Lara, odważna programistka dronów, Ivo - kapitan młodzieżowej drużyny eksploracyjnej, i Miko - konstruktor niezwykłych maszyn. Ich życie toczyło się między szkołą a fascynującymi projektami w labie pod kopułą. Pewnego dnia przez okno laboratorium Lara zobaczyła coś niepokojącego. Na horyzoncie, za kopułą, snuła się szara mgła. To było niemożliwe! Na Księżycu nie ma pogody, a już na pewno nie mgły. „Zobaczcie!” - zawołała. Ivo i Miko podeszli do panoramicznego okna. Mgła przesuwała się wolno, niemal jakby miała własny cel. Kiedy zgasły światła na zachodnim krańcu miasta, ich komunikatory zapiszczały alarmem. Ktoś lub coś odcinało zasilanie strefy badawczej. Przyjaciele szybko zabrali niezbędny sprzęt: Ivo zapakował skaner atmosfery, Lara chwyciła swoje ulepszone drony, a Miko - pancerz zbudowany z nanowłókien. Wychodząc z laboratorium, zobaczyli, że mgła zaczyna wlewać się do wnętrza kopuły przez małą szczelinę w śluzie. W powietrzu rozbrzmiało ciche buczenie, jakby ktoś lub coś zbliżało się z ukrycia. Przyjaciele spojrzeli na siebie – musieli odkryć, co kryje się w mgle, zanim pochłonie całe miasto. Gdy ich kroki odbijały się echem w cichych korytarzach, nagle drzwi do strefy serwisowej zatrzasnęły się z trzaskiem, a w półmroku przed nimi pojawił się dziwny cień. Wstrzymali oddech i ruszyli naprzód, nie wiedząc, co czeka ich po drugiej stronie…