O świcie fiord Hrafna oddychał mgłą, jakby skrywał w sobie język dawnych opowieści. Astrid, uczennica skaldów, przesuwała palce po runie wyciętej w bursztynie z Bornholmu. Kamień nosił rysę przypominającą krukie skrzydło, znak, który śnił jej się nocami. Na plaży brzmiały uderzenia siekier, a długi statek Hildra chwytał światło jak łuska. Na palisadzie wisiały sieci, a słupy bramy miały wyryte ostre głowy wilków. Lód jeszcze trzymał cień w zatoczkach, lecz słońce nacierało cierpliwie, jak sternik. Wioska szykowała się do wiosennego wypłynięcia, lecz Astrid miała własny cel tej wyprawy. Babka Svanhild mówiła, że krucza runa budzi drogę, która nie kończy się lądem. Ojciec zniknął na tej drodze, a jedynym śladem był bursztyn i zapach dziegciu. Matka prosiła, by nie kusiła morza, bo zabiera pamięć i imiona ludzi. Teraz, gdy śnieg zszedł z klifów, postanowiła sprawdzić, dokąd prowadzi znak naprawdę. Leif, starszy sternik, podał jej drewniane wiosło, i uśmiechnął się bez pytań. "Masz oczy jak ptak przed burzą" – mruknął – "pilnuj znaków na wodzie dziś." Yrsa, kowalka, wsunęła pod ławę skrzynkę z gwoździami i woreczek z suszonymi wodorostami. "Na szczęście albo głód" – powiedziała krótko – "zabierz, jeśli będzie trzeba zmiękczyć wiatr." Na dziobie wisiał smukły łeb smoka, polerowany tak, że gryzł poranne światło. Astrid wyszeptała krótką pieśń do morza, by pamiętało jej imię, gdy mgła zgęstnieje. Hildra odsunęła się od mola, a wioska zwęziła się do linii dymu nad lasem. Na wodzie leżały pasma lodu, które trzaskały jak kości, kiedy rozcinał je dziób statku. Astrid czuła ciepło w bursztynie, ledwie wyczuwalne, jakby kamień oddychał rytmem fal. Mgła ruszyła z północy zwartą ścianą, a echa uderzeń wioseł rozciągnęły się jak skóry. W ciszy słychać było tylko trzepot skrzydeł eiderów, ginący w białej zasłonie. "Słyszysz?" – Leif uniósł dłoń, a milczenie opadło, ciężkie jak mokry puch na kaptury. Coś uderzyło pod kilem dwa razy, nie jak fala, raczej jak dłonią o drewnianą skrzynię. Tuż przy burcie wynurzyła się płyta skalna, na której czerniała runa w kształcie skrzydła. Bursztyn w dłoni Astrid rozgrzał się do bólu, a mgła rozstąpiła się w wąski korytarz. Leif przyłożył ucho do deski, jakby szukał w drewnie bicia obcego serca. W samym środku prześwitu sunęła drakkara bez żagli, cicha, a na jej dziobie błysnął kruczy znak. Sternik chwycił rumpel, lecz wiosła już nie słuchały, jakby rzeka pod spodem zmieniła kierunek. Astrid podniosła bursztyn na wysokość oczu i wtedy na czarnym pokładzie ktoś powoli usiadł. Nie było widać twarzy, tylko kaptur i dłonie mokre jak skrzela wyrzuconej ryby.