Czternastoletnia Lena znała prawie każdą szczelinę klifu nad Zatoką Sępów. Po nocnej burzy ruszyła na plażę, szukając skarbów wyrzuconych przez fale. Mewa krzyczała nad głową, wiatr pachniał solą i rdzą mokrych poręczy. Wśród gałęzi i wodorostów błysnęła butelka z miedzianą zatyczką, całkiem ciężka. Lena podważyła korek scyzorykiem i wysunęła zawinięty w folię rulon. W środku brzęknął zardzewiały klucz i cienka blaszka ze znakiem latarni. Na blaszce wyryto trzy trójkąty oraz datę: jutrzejszy, mglisty poranek. Iwo, kuzyn Leny, znał każdy prąd i humory starej latarni. Przyszedł biegiem, gdy zadzwoniła, i obejrzał znalezisko ze zmarszczonym czołem. „Trzy trójkąty to klif Trzech Ostrzy,” powiedział, pokazując mapę w telefonie. „A jutrzejszy poranek znaczy odpływ największy w miesiącu, odsłoni próg tuneli.” Na kartce z folii ktoś dopisał długopisem: „Zanim wróci mgła, znajdź wejście”. Pod dolnymi schodami latarni wisiała kłódka, o której nikt już nie pamiętał. Zabrali latarki, sznur, zapas baterii i małego drona z kamerą w osłonie. Odpływ odsłonił śliski próg, a fale sapały niżej, jakby z niechęcią. Lena odsunęła bluszcz i trafiła na wąskie drzwiczki, prawie wrośnięte w mur. Klucz z plaży zaskoczył w zamku i pierwszy raz od dawna kliknął. Za drzwiami powiało chłodem i olejem, a korytarz opadał w stronę skał. Ktoś zostawił na ścianie kredową strzałkę i krótki napis: „Głębiej”. Im dalej szli, tym bardziej dudnił pod stopami ziemny bęben, przypominający oddech. Latarki mrugały na mokrych kablach, a ściany błyskały kryształkami, jak nocne niebo. Dron poleciał przodem i pokazał wnękę z kratą nad czarną wodą. W rogu stała metalowa szafka ze znakiem trzech trójkątów i zamkiem. Lena wsunęła klucz, a mechanizm zazgrzytał, jakby budził się po latach. Gdzieś za nimi trzasnęła woda, a potem w ciemności ktoś wyszeptał jej imię. Iwo zamarł, a światło drona zawisło nad kratą, drżącym, mlecznym punktem. Z tunelu naprzeciw dobyło się drugie światło, poruszające się dziwnie wolnym rytmem.