Deszcz bębnił o dach starej biblioteki, gdy Lena przeszukiwała półki w poszukiwaniu książki do referatu z algebry. Nikt nie spodziewał się jej tutaj po lekcjach – nawet ona sama. Właściwie, to chciała tylko spędzić chwilę w ciszy. Zamiast tego jej wzrok przyciągnął cienki, pozbawiony tytułu tom wetknięty pomiędzy „Alchemię Praktyczną” a „Teorię Chaosu”. Zaintrygowana, Lena sięgnęła po książkę. Strony pokrywał wyrównany, drobny charakter pisma, a na końcu ktoś wsunął złożony list. Jej serce zaczęło bić szybciej, gdy rozwinęła papier. „Przyjdź dziś o północy na dach szkoły – niech zapach kadzidła poprowadzi cię przez mgłę. Przynieś coś, czego boisz się stracić.” Przez resztę dnia nie mogła przestać o tym myśleć. Kto mógł zostawić tak dziwną wiadomość? Czy ktoś się z niej nabijał? A może to była jakaś tajna szkolna inicjacja, o której słyszała tylko w plotkach? O północy Lena wymknęła się z domu. Mgła była gęsta, światło latarni ledwo przedzierało się przez białą zasłonę. W kieszeni ściskała srebrną zawieszkę, pamiątkę po babci. Bała się ją zgubić, ale nie miała lepszej rzeczy – tylko to wydawało się odpowiednio ważne. Na dachu szkoły zgromadziło się już kilkoro młodych ludzi. Większości z nich nie znała, choć ich twarze wydawały się dziwnie znajome, jakby widziała je w snach. Jedna z dziewczyn, ubrana w długi płaszcz, podała jej małą fiolkę z błękitnym płynem. „Wypij, żeby zobaczyć to, co ukryte przed zwykłymi oczami.” Wahała się, patrząc na tajemnicze sylwetki oświetlone światłem świec, dym kadzidła tańczył między nimi jak przezroczyste węże. Lena poczuła, że to granica – moment, po którym nic nie będzie już takie samo. Powietrze aż iskrzyło od napięcia, gdy uniosła fiolkę do ust...