Wieczorem, gdy burza gmerała w antenach nad miastem, Lena siedziała w miejskim archiwum pod dawnym fortem. Świetlówki brzęczały jednostajnie, a kartony z darami mieszkańców pachniały kurzem i lawendą z szuflad. Z ostatniego pudełka wyciągnęła rulon mapy na pergaminie, spięty skórzanym paskiem i podpisany dzisiejszą datą. Miasto na mapie było znajome, lecz przecinały je kanały, których nigdy nie widziała, i Plac Ciszy, którego nie ma. — Kolejna fantazja kartografa? — mruknął Bartek, nocny strażnik, opierając się o regał i popijając herbatę z termosu. — Spójrz na różę wiatrów — powiedziała Lena. — Pasuje do mozaiki na podłodze jak klucz do zamka. Położyli mapę na wypolerowanych kamieniach, gdzie przedwojenni murarze ułożyli krąg z mosiężnym kompasem pośrodku. Pergamin rozprostował się miękko, a igła narysowana przy północnym brzegu wskazała nie ich świat, lecz korytarz. Z sufitu spadła kropla; niebo przeciekało gdzieś daleko, a tutaj pachniało mokrą cegłą i starym smarem. Lena przesunęła mapę milimetr w prawo, wyrównała linię kanału z rysą w kamieniu i wstrzymała oddech. Mozaika pod różą drgnęła, jakby pod nią przepłynęła ławica, a stalowa balustrada zrobiła się zimniejsza przy dotyku. Na mapie, w miejscu zarysu drzwi, rozlało się matowe światło, które nie odbijało niczego poza własną głębią. — Słyszysz? — Bartek przechylił głowę, jak pies nasłuchujący, choć zegary w archiwum stały od lat. W ciszy rozwinęło się tykanie, z początku rzadkie, potem równe, jakby ktoś nakręcał sprężynę pod posadzką. Lena zawiązała na nadgarstku sznurek mierniczy, drugi koniec dała Bartkowi, a metalową linijką dotknęła świetlistej krawędzi. Powierzchnia zapadła się o włos i zadrżała; linijka rozgrzała się, a w świetle pojawił się odblask schodów w dół. Na pierwszym stopniu stała postać w pelerynie z powiązanych taśm biletowych, trzymająca torbę zszytą z pociętych map. Jej twarz była zasłonięta kapturem, lecz uniosła dłoń, pokazując mosiężny klucz o kształcie róży wiatrów. Świat po drugiej stronie był ten sam, a jednak nie ten: Lena widziała latarnie na wodzie i mewy machające bez dźwięku. Bartek ścisnął sznurek, kontrolki na monitorach mrugnęły, jakby obraz się cofnął, a potem rozpłynął na piksele. — Kto to? — wyszeptał. Postać dotknęła krawędzi portalu i rozchyliła ją jak kurtynę; coś małego zadźwięczało na kamieniach, a mapa sama dopisała nowe koryto kanału. Lena pochyliła się, by podnieść przedmiot, lecz powierzchnia wypchnęła jej dłoń i poczuła chłodny uścisk od środka. Z korytarza za stalowymi drzwiami dobiegły wolne kroki, jakby ktoś liczył je na głos, a w portalu przygasło światło schodów. — Leno, nie ruszaj się! — krzyknął Bartek, ale sznurek naprężył się, gdy coś delikatnie pociągnęło ją w głąb.