Wieczorem, kiedy Kazimierz zamieniał się w plątaninę żółtych świateł, Lena siedziała w warsztacie po dziadku i katalogowała darowizny. Na dębowym blacie leżało pudełko po czekoladkach z wyblakłym napisem i ciężarem, który zdradzał metal. W środku spoczywał mosiężny zegarek kieszonkowy, zadrapany, lecz wciąż dumny, z wygrawerowaną komendą: „Wróć, nim minie północ minionego dnia”. Obok ktoś wsunął bilet tramwajowy sprzed stulecia oraz fiszkę z nazwiskiem, które Lena znała tylko z rodzinnych historii. „Nie dotykaj, aż włączę rejestrator,” powiedział Natan, opierając w drzwiach kask rowerowy i torbę z elektroniką. Pracował naprzeciwko, robiąc zdjęcia kamienicznych detali, a potem wpadał do niej jak do schronu. Lena skinęła głową i uniosła zegarek za chłodny łańcuszek. Wskazówki drżały, chociaż mechanizmu nie nakręciła, a na wewnętrznej pokrywie ktoś wycyzelował maleńką skalę, przypominającą kalendarz bez miesięcy, z tajemniczymi oznaczeniami „Przed” i „Po”. Przyłóż do mikrofonu, spróbujemy wyłapać częstotliwość, mruknął Natan, skręcając pokrętła srebrnego dyktafonu. Lena nacisnęła koronkę. W warsztacie uderzyła cisza tak gęsta, że zegar ścienny zamilkł w pół tyknięcia. Za oknem zgasły neony, a zamiast odgłosu tramwaju usłyszeli miękki łoskot kopyt i odległy dzwon, który nie pasował do żadnej współczesnej wieży. Na dyktafonie pojawił się wąski, czysty sygnał, schodzący jak po drabinie w dół pasma, zgodny z ruchem cofającej się sekundowej kreski. „To nie żart,” szepnął Natan, a jego echo brzmiało jak z innej sali. Lena przybliżyła twarz do tarczy i zauważyła, że zamiast daty widnieje słowo „Progi”. Pacnął deszcz, chociaż niebo przed chwilą było suche, i w rysach pożółkłej ściany zaczęły rozświetlać się linie, jakby ktoś kreślił mapę świecącą kredą. Ścieżki zbiegły się przy drzwiach na podwórze, tworząc cieniutki łuk, który pulsował w rytmie jej własnego serca. „Jeśli to jest mechaniczny żart, jest okrutnie dobrze zrobiony,” dodała, próbując udawać spokój. Natan zrobił krok, ale pociągnęło go z powrotem, jakby gumowa nić trzymała go w teraźniejszości. „Lena, nie idź sama,” powiedział łagodnie, wskazując na pulsującą krawędź. Lena chwyciła zegarek pewniej. Od wewnątrz pokrywy wystawał cienki, niemal niewidoczny suwak, ustawiony między „Przed” a „Po”. Przesunęła go o grubość włosa. Powietrze zastygło i nabrało zapachu węgla oraz rozgrzanej miedzi; z bramy wybiegł przeciąg, niosąc strzępek gazety z datą, której jeszcze nie przeżyła. Tuż za progiem, w mlecznej ciemności, majaczyła sylwetka mężczyzny w płaszczu sprzed dekad, trzymającego fotografię dziewczyny dziwnie podobnej do niej. „Lena?” zawołał, jakby znał jej imię od zawsze. Zegarek kliknął drugi raz, a świat w warsztacie pochylił się, czekając, którą stronę wybierze.