W małym domku na końcu ulicy mieszkał chłopiec o imieniu Maksio. Maksio miał psa Fafika, który zawsze robił zabawne miny, kiedy był głodny. Pewnego ranka Maksio szukał swoich ulubionych skarpetek w szufladzie i nagle znalazł... parę w niebieskie grochy, której nigdy wcześniej nie widział! — Skąd się tu wzięły? — zdziwił się Maksio. Fafik powąchał skarpetki i kichnął aż trzy razy. — Chyba są zaczarowane! — zaszczekał, bo Fafik potrafił mówić, ale tylko kiedy Maksio był sam w pokoju. Maksio postanowił założyć tajemnicze skarpetki. W chwili gdy je naciągnął na stopy, coś dziwnego zaczęło się dziać. Jego stopy zaczęły się ruszać same! Zamiast iść prosto do kuchni na śniadanie, Maksio tańczył krabika do przodu, potem skakał żabką do tyłu, a Fafik śmiał się tak, że aż zatańczył wokół własnego ogona. Nagle, w środku tańca, Maksio usłyszał cichy głosik dobiegający... z wnętrza skarpetki! — Halo! Kto tam? — wyszeptał Maksio, zerkając na swoje stopy. Wtedy skarpetki zaczęły... mówić!