Tego ranka deszcz stukał w parapet jak małe paluszki. W mieszkaniu na czwartym piętrze pachniało grzankami i konfiturą malinową. Lena, w czerwonych skarpetkach w białe kropki, siedziała przy kuchennym stole i dmuchała na parującą herbatę. Obok na krześle zwinął się Migdał, pręgowany kot z ogonem jak miękki pędzel. – Uważaj, gorące – powiedziała mama, mieszając herbatę srebrną łyżeczką, która była gładka jak lustro. I wtedy stało się coś bardzo dziwnego. Łyżeczka zakręciła kółeczko, a na powierzchni herbaty pojawił się obrazek. Najpierw smuga pary zamigotała, a na brązowej tafli wyrysowała się ławka z krzywą nogą – dokładnie ta z podwórka. Potem cienka jasna kreska popłynęła od brzegu filiżanki jak ścieżka, zakręciła przy kałuży, minęła trzepak i zatrzymała się pod starym dębem, co rósł w samym środku placu. Lena pochyliła się tak, że jej nos prawie dotknął pary. – Mamo, zobacz! – szepnęła. – Herbata rysuje mapę! Mama uśmiechnęła się ciepło i dotknęła palcem jej czoła. – Może para po prostu lubi tańczyć – mrugnęła. – Zjedz kanapkę, zanim się rozmoczy. Ale łyżeczka znów drgnęła. Zrobiła dwa, trzy ciche „tik”, jakby grała w kółko i krzyżyk. Na herbacie zamigotał liść dębu, cały w kroplach jak małe lustra. Migdał uniósł głowę i zamruczał tak głośno, że aż łyżeczka zadźwięczała. – Słyszysz? – Lena podrapała kota pod brodą. – Może to do nas mówi? Migdał zeskoczył na podłogę i stuknął łapką w szafkę, jakby wskazywał kierunek. W tej samej chwili ze łyżeczki spłynęła jedna kropla herbaty. Rozlała się na obrusie i utworzyła kształt maleńkich drzwiczek z okrągłym oczkiem pośrodku. Lena aż wstrzymała oddech. – Mogę wyjść na chwilę na podwórko? – zapytała, wsuwając łyżeczkę do kieszeni swetra. – Sprawdzę tylko coś przy dębie. Będę pod oknem. – Kalosze, kurtka i parasol – przypomniała mama. – I wracasz na kakao. W przedpokoju pachniało praniem. Dywanik przy drzwiach wejściowych szeptał „dzień dobry” każdemu, kto po nim przechodził. Lena naciągnęła kalosze, otworzyła parasol w żółte kropki i wybiegła na klatkę schodową. Migdał przemknął za nią cicho jak cień. Na podwórku deszcz już nie padał, ale kałuże trzymały w sobie niebo. W jednej widać było nawet trzy białe chmurki i kawałek okna z firanką. Pomiędzy kałużami stały mrugające ślimaki, a trzepak wyglądał jak ogromny szkielet latawca. Lena zrobiła trzy kroki, potem jeszcze pięć, licząc na głos, żeby dodać sobie odwagi. Łyżeczka w kieszeni zrobiła się nagle cieplutka, jakby trzymała w sobie malutkie słońce. – Chodź, Migdał – powiedziała, a kot skoczył z krawężnika na trawę tak lekko, jakby jego łapy były z gumy. Pod starym dębem ziemia była miękka i pachniała mokrą korą. Pień miał zmarszczki jak dłonie dziadka, a korzenie oplatały ziemię jak warkocze. Lena uklękła, odsunęła garść liści i zobaczyła coś, czego nigdy wcześniej nie widziała. Pomiędzy dwoma korzeniami, tuż nad mchem, zarysowały się małe drzwiczki. Były wielkości zeszytu, drewniane, z grawerowanym wzorem liści. Zamiast klamki miały otwór w kształcie… łyżeczki. – Ooo… – wyrwało się Lenie. – To jest prawdziwe. Migdał usiadł obok, zawinił ogon wokół łap i zmrużył oczy. Wyglądał, jakby czekał na sztukę w teatrze. Nad podwórkiem zamilkły gołębie. Krople z liści przestały kapać. Świat ucichł, jakby wstrzymał oddech razem z Leną. Dziewczynka wyjęła łyżeczkę z kieszeni. Teraz była jaśniejsza, jakby świeciła od środka. Gdy przybliżyła ją do drzwiczek, na drewnie rozbiegły się maleńkie świetlne kreski, układając się w kształt tego samego liścia, który widziała w herbacie. Gdzieś głęboko w pniu rozległo się cichutkie „stuk”, jak kropla spadająca do studni. – Słyszysz to? – Lena prawie nie poruszała ustami. – Jakby ktoś… czekał. Na drzwiczkach pojawił się drobny napis, wyłoniony z sęków: „Zapukaj trzy razy”. Litery mieniły się jak ślady po ślimaku w słońcu. Lena spojrzała na okna swojego domu. Mama wisiała w kuchni ściereczkę. Kiedy Lena zobaczyła, że mama macha do niej, sama też pomachała gwarantująco. W sercu zrobiło jej się cieplutko i odważnie. – Raz… – stuknęła łyżeczką delikatnie. Dźwięk był jak dzwoneczek ukryty w kieszeni. – Dwa… – stuknęła jeszcze raz, a powietrze pod dębem zaszemrało jak szept wielu liści. Przy trzecim puknięciu łyżeczka zadrżała, jakby ktoś od drugiej strony dotknął ją palcem. W otworze rozświetliła się cieniutka smuga jasnego światła, jak pasek poranka wsuwający się przez szparę w zasłonach. Migdał postawił uszy i jego ogon zrobił się nagle prosty jak wykrzyknik. Gdzieś pod ziemią rozległo się cichutkie „klik”, drzwiczki drgnęły, a zza nich dobiegło coś, co brzmiało jak miękki, zapraszający oddech. Lena zacisnęła palce na łyżeczce, uniosła ją do zamka… i wtedy, tuż przy jej uchu, ktoś bardzo cichutko zapukał od środka.