Natan nigdy nie był typem, który szukał wrażeń – wolał książki fantasy na parapecie niż imprezy pod chmurką. Ale kiedy rodzice kupili stuletni dom na obrzeżach miasta, coś się w nim zmieniło. Może to sprawka skrzypiących schodów albo zapachu kurzu i starego drewna, który jakby miał własną pamięć. Pewnego sobotniego wieczoru, podczas porządków, znalazł coś, co odmieniło wszystko. Na zatłoczonym strychu, gdzie sterty kartonów i stare zabawki jego młodszej siostry walczyły o miejsce z półkami pełnymi zapomnianych rzeczy, zauważył stare, ogromne lustro. Wyglądało na cenne – rama była misternie rzeźbiona, a tafla połyskiwała, jakby sama pochłaniała światło. Już chciał je przetrzeć z kurzu, gdy coś go powstrzymało – nagłe uczucie, że nie jest sam. Odbicie Natana drgnęło. Przetarł oczy, zrzucając na zmęczenie. Ale odbicie naprawdę się poruszyło, choć Natan stał nieruchomo. Najpierw jego twarz zamigotała, jakby w lustrze zaczął płynąć strumień cieni. Potem zza jego ramienia wyłoniło się coś jeszcze – sylwetka chłopaka w jego wieku, ale o zupełnie innych oczach. Chłopak po drugiej stronie lustra miał rany na dłoniach i dziwne, połyskujące na niebiesko tatuaże na szyi. „Wiedziałem, że w końcu znajdziesz przejście”, odezwał się, poruszając wargami bez dźwięku. Jego głos pojawił się w głowie Natana, łamiąc wszelkie prawa logiki. Natan cofnął się, zahaczając o stos książek, które runęły z trzaskiem. Jego serce waliło jak oszalałe. Lustro jednak nie zniknęło. Wręcz przeciwnie, przyciągało go jeszcze bardziej – obraz drżał, jakby czekał, aż Natan podejmie decyzję. Po drugiej stronie światło miało zupełnie inną barwę; wydawało się gęstsze, bardziej realne od wszystkiego, co znał. „Jeśli nie przejdziesz teraz, okno się zamknie”, powiedział chłopak zza szkła, wyciągając dłoń, która wydała się przenikać przez powierzchnię. Natan poczuł szarpnięcie, jakby stare lustro naprawdę wciągało go do wnętrza. Za plecami drzwi strychu zatrzęsły się, a światło w żarówce błysnęło ostrzegawczo. Wtedy podjął decyzję. Dotknął ramy lustra i...