Mira, młoda kartografka z Brzasku Dolnego, znała góry jak linie własnej dłoni. Pod Srebrną Granią pakowano już stragany na Noc Łusek, święto wspominające czasy smoków. W archiwum miejskim wygładzała nadpalone mapy i przepisywała pieśni, w których rzeka miała skrzela, a skały pamięć. Tego poranka dostała paczkę bez pieczęci: pojedynczą łuskę, chłodną jak poranek i ciężką jak winny kamień. Na odwrocie skrywała dziwny układ współrzędnych, zapisany pismem, które widziała tylko na prastarych stalowych stelach. Mira zaniosła łuskę do Sali Atlasów i położyła ją na rozciągniętej mapie masywu. Linie na pergaminie drgnęły, jakby ktoś je obudził, a łuska zaczęła mruczeć. Drżenie prowadziło ku Jaskini Chmurnej, gdzie dzieci straszono krótkim zaklęciem o ogniu i soli. Przypomniała sobie babcine słowa o strażniku uśpionym pod wodą, i postanowiła sprawdzić prawdę. Olek z nocnej straży chciał ją zawrócić, wspominając srogie mandaty i zawały. Uśmiechnęła się blado, schowała łuskę do kieszeni i spokojnie ruszyła przed zmierzchem. Jaskinia przyjęła ją oddechem chłodu, pachnącym mchem i rdzą starożytnych ostrych koryt. Na ścianach wiły się smocze ryty, chropawe linie układały się w zdania z ostrzeżeń i próśb. Mira odczytała fragment: Nie budź, jeśli nie uniesiesz ognia, a jednak szła dalej. Tam, gdzie mapa kończyła się białą plamą, czekało podziemne jezioro, gładkie jak obsydian. Przytknęła łuskę do wody i usłyszała czysty ton, przenikliwy jak gwóźdź w lodzie. Lustro rozstąpiło się w wąski korytarz, a na dnie zapaliły się blade, bursztynowe światła. Idąc kamiennym pomostem, czuła, jak powietrze gęstnieje, niosąc zapach żywicy i rozgrzanego kruszca. Z mroku wyrastał łuk z kostniejących żeber, sklejonych dawną magią i solą. Za nimi pulsował rytm nie mylący się z niczym: ciężkie, powolne serce, które nie znało zimy. Na prześwicie dostrzegła łuskę połyskującą jak mika i spojrzała w twarz nie twarz, porośniętą mchem i iskrą. Smok spał, a jednak jego oddech podnosił drobny kurz, jakby przeczuwał kroki. Mira uniosła dłoń, niepewna, czy wita, czy przeprasza, i czy ma prawo być tutaj. Łuska wyrwała się z jej kieszeni i przyssała do żeber, wydając krótki, metaliczny śmiech. Mechanizm, skryty w kościach, zaskrzypiał, a woda pod pomostem zakotłowała się jak kocioł. Z daleka dobiegł ją stuk butów i głos Olka, rosnący w panice, ale przegłuszył go inny dźwięk. Za żebrami otworzyło się oko, złote jak jesienne słońce, i spojrzało prosto na Mirę. Powietrze nagle zgęstniało żarem, gdy pradawna pierś uniosła się po raz pierwszy od wieków, a smok wciągnął powietrze.