Maja mieszkała w bloku, który pamiętał jeszcze czasy zielonych domofonów i metalowych skrzynek. Windy w nim nuciły melodie zgodne z pogodą, jakby słuchały nieba. W niedziele pachniało na klatce chlebem, w piątki wypiekanym stresem maturzystów. Wszystko tutaj było zwyczajne, a jednak kruszało pod dotykiem drobnych, uparcie codziennych cudów. Najstarsza lampa mrugała alfabetem Morse’a, gdy ktoś zbyt długo wahał się przy wyjściu. Tamtego poniedziałku Maja wstała wcześniej, bo czekał ją próbny egzamin z fizyki. Zegar w kuchni przesunął sekundę wstecz, jakby chciał jej dać mały zapas odwagi. Na parterze lustro windy odbiło panel z dodatkowymi przyciskami, których nie było w rzeczywistości. Pomiędzy zerem a jedynką migał napis „0,5”, prześmiewczy i zbyt pewny, by go zignorować. Maja westchnęła, poprawiła kucyk i przytuliła do policzka chłodny, wypolerowany poręczowy metal. Napis jakby zmieniał jasność w rytm jej pulsu, cierpliwy i bezczelnie znajomy. Maja przyłożyła palec w miejscu, gdzie na odbiciu widniał fantomowy przycisk, i poczuła klik. Winda drgnęła, jakby zebrała się na odwagę, opadła łagodnie i stanęła pomiędzy piętrami. Drzwi rozsunęły się na półpiętro, którego nie znała: korytarz pachniał proszkiem i mokrą wełną. Po lewej wisiały skrzynki na listy, ale zamiast nazwisk miały słowa: „Poniedziałek”, „Cisza”, „Żal”, „Odwaga”. Na suficie trzaskała świetlówka, rysując na ścianie chwilowe mapy, których nie potrafiła zapamiętać. Na dnie jednej skrzynki leżał guzik, który podobno pamiętał wszystkie palce osiedla. Telefon zawibrował; siódma dwanaście, Kuba pisał, że czeka już pod muralem obok szkoły. „Nie błądź po cudach, bądź punktualna” – napisał, a Maja sama nie była pewna, czego bardziej potrzebuje. Zza drzwi oznaczonych „Zgubione Godziny” doszedł stłumiony dźwięk jej dzwonka, ten z lekko fałszywą trąbką. Czuła, jak dwie wersje dnia przepychają się w niej łokciami i proszą o wybór. Podniosła klapkę skrzynki „Poniedziałek” i zobaczyła kopertę z własnym nazwiskiem, wypisaną cienkim niebieskim flamastrem. W środku leżał bilet tramwajowy, dziurkowany na rogu, oraz mały mosiężny klucz z brelokiem „0,5”. Na odwrocie biletu ktoś napisał drukiem: „Nie wsiadaj dziś do trzeciego wagonu, choć będzie wyglądał na pusty”. Dłoń Mai zadrżała, a jednak palce zacisnęły się mocniej na chłodnym metalu klucza. Koperta pachniała deszczem, jakby ktoś wystawiał ją na balkon podczas wiosennej ulewy. Znalazła zamek przy drzwiach „Zgubione Godziny”, prawie ukryty w cieniu lamperii, i wsunęła klucz. Po drugiej stronie coś zaszemrało, jak kartki odwracane przez wiatr, a potem powiedziało jej imię. Zamek kliknął, światło mrugnęło dwa razy, a winda nad nią zaczęła odjeżdżać w górę. Jej telefon znów zawibrował, ale ekran pozostał czarny, jakby sygnał utknął po drodze.