Alan szedł przez zamglone ulice miasta z plecakiem przewieszonym przez ramię, kopiąc napotkane po drodze kamyki. Niby zwykły czwartek. Po szkole zamiast iść do domu, skręcił w stronę zaniedbanej miejskiej biblioteki, której drzwi skrzypiały groźnie przy każdym wejściu. Tutaj czas płynął wolniej – regały pełne zapomnianych książek, kurz wirujący w promieniach popołudniowego słońca i cisza tak gęsta, że słyszał bicie własnego serca. Wiedział, że takie miejsca są już niemodne, ale lubił tu przychodzić. Między starymi tomami czuł się inaczej, jakby każda książka szeptała mu do ucha sekrety dawnych czytelników. Pani Celina, bibliotekarka w okularach tak grubych, że nie sposób było zgadnąć, czy patrzy na ciebie, czy za okno, skinęła mu tylko głową na powitanie. Alan ruszył w głąb budynku, w stronę działu literatury młodzieżowej. Przesuwał palcami po grzbietach książek, kiedy nagle natrafił na "Opowieści niesamowite" – tom, do którego zawsze wracał, gdy chciał oderwać się od rzeczywistości. Kiedy otworzył książkę, z jej środka wypadła starannie poskładana kartka papieru. Alan rozejrzał się; nie widział nikogo, kto mógłby tu coś zgubić. Delikatnie rozłożył kartkę i przeczytał odręcznie napisane słowa: "Jeśli to czytasz, to znaczy, że jesteś gotów zobaczyć świat, którego inni nie potrafią dostrzec. Idź na strych po schodach za regałem i poszukaj zegara, który chodzi do tyłu." Alan poczuł, jak serce bije mu szybciej. O co chodziło? Czy to żart? Rzucił okiem w stronę biurka pani Celiny, ale wyglądała na zajętą czytaniem. Może nikomu nie powiedzieć? Przez chwilę zastanawiał się, czy powinien odłożyć książkę i wyjść, lecz ciekawość wygrała. Przeszedł niezauważony za ostatni regał i rzeczywiście – za nim znajdowały się wąskie, drewniane schodki prowadzące na strych, o którego istnieniu nigdy nie słyszał. Każdy stopień skrzypiał, a powietrze pachniało kurzem i jakąś niewytłumaczalną, elektryzującą tajemnicą. Strych był pełen starych skrzyń, pajęczyn i przedmiotów należących pewnie do biblioteki od dziesiątek lat. Na samym środku, na drewnianej skrzynce, stał zegar z wahadłem. Wskazówki powoli przesuwały się… wstecz. Alan zbliżył się do zegara. Gdy tylko jego palce dotknęły chłodnej obudowy, poczuł lekki dreszcz. W tej samej chwili rozległ się cichy szmer i coś poruszyło się w jednym z ciemnych kątów strychu...