Za wioską, tuż za starą chatką babci, rozciągał się gęsty, szumiący las. Kacper miał siedem lat i uwielbiał przygody. Jagódka była młodsza o rok, ale zawsze dzielnie towarzyszyła bratu. Pewnego letniego poranka postanowili, że wybiorą się do lasu, żeby znaleźć legendarny niebieski kwiat paproci. Babcia opowiadała, że kto go odnajdzie, będzie miał szczęście przez cały rok! Las był pełen śpiewu ptaków i zapachów ziół. Słońce przedzierało się przez liście, tworząc na ziemi kolorowe plamy. Kacper prowadził, a Jagódka trzymała się jego plecaka. Wkrótce dotarli do wielkiego starego dębu. Pod drzewem siedział mały, brodaty skrzat w zielonej czapce. Machnął do nich łapką. "Cześć, dzieci! Czego szukacie?" zapytał skrzat, mrugając oczkiem. Opowiedzieli o niebieskim kwiecie. Skrzat podrapał się po brodzie i powiedział: "Hmm, to nie takie proste. W lesie mieszka rusałka, która wie, gdzie rośnie ten kwiat. Ale żeby ją spotkać, musicie znaleźć jej ulubioną piosenkę!" Kacper i Jagódka spojrzeli na siebie. Skąd mieli wiedzieć, jaka to piosenka? Ale już po chwili usłyszeli cichy śmiech dochodzący zza krzaków. Ruszyli w tamtym kierunku, a liście zaczęły szeleścić coraz głośniej. Brat i siostra ostrożnie odsunęli gałązki i nagle zobaczyli... coś jasnego migającego między paprociami. Co to było? Czy to sama rusałka? A może ktoś inny czekał na nich po drugiej stronie?