Dawno, dawno temu, tuż przy wielkim, gęstym lesie, mieszkał chłopiec Janek i jego młodsza siostrzyczka Jagna. Mieli chatkę krytą strzechą, a za domem rosły ogromne dęby i stare, szumiące sosny. Pewnego słonecznego poranka Janek powiedział: – Chodź, Jagna! Pójdziemy do lasu poszukać leśnych poziomek! Jagna uśmiechnęła się szeroko, chwyciła koszyk i razem pobiegli ścieżką, która prowadziła wprost w zielone cienie drzew. Gdy szli głębiej i głębiej, słyszeli śpiew ptaków, szept liści i odgłos wiewiórek skaczących po gałęziach. Las był ogromny i bardzo, bardzo stary. Nagle, zza wielkiego kamienia, wychyliła się śliczna, srebrzysta wiewiórka. Miała futerko, które w słońcu lśniło niczym śnieg. Wiewiórka spojrzała na dzieci i zaszczebiotała: – Chodźcie za mną! – i błyskawicznie pobiegła między paprocie. Janek i Jagna spojrzeli po sobie zaskoczeni, lecz ciekawość była silniejsza. Ruszyli za wiewiórką, mijając stare drzewa i korzenie pokryte mchem. W pewnej chwili zobaczyli coś niezwykłego – wśród krzaków znajdowały się malutkie drzwi, ozdobione rzeźbieniami w kształcie liści i kwiatów! – Czy to domek dla leśnych skrzatów? – wyszeptała Jagna z szeroko otwartymi oczami. – Chyba tak… Ale czy powinniśmy zapukać? – zastanawiał się Janek, przyglądając się drzwiom. Właśnie wtedy zza drzwi dobiegło ich ciche puk-puk-puk…