Lena od zawsze uważała las za zwykłe miejsce – pełne drzew, ptaków i ściółki pachnącej mchem. Jednak tego lipcowego popołudnia, zaraz po burzy, stało się coś dziwnego. Słońce, prześwitujące przez gęste korony, rzucało złote plamy światła na wilgotny grunt, a wiatr rozmawiał z liśćmi szeptem. Lena szukała po lesie swojego psa, Riko. To był dumny, liczący pięć lat owczarek, uciekinier doświadczony w łapaniu własnego ogona, a mimo to nigdy nie oddalał się tak daleko. Teraz jednak ślady łap znikały nagle, jakby Riko rozpłynął się w powietrzu. Lena, choć zaczęła się niepokoić, szła dalej, coraz głębiej w gęstwę, gdzie nawet ptaki milczały. Nagle usłyszała… czyjeś szepty. Zatrzymała się, mocniej chwytając smycz. Dookoła rozpościerała się polana, jednak wyglądała ona inaczej niż zwykle – w powietrzu unosił się zapach ozonu, a pośrodku rosła stara, rozłożysta sosna, której pień był śladami pazurów pokryty. – To dzisiaj? – zapytał nagle cieniutki głosik gdzieś przy ziemi. Lena znieruchomiała. Przez chwilę myślała, że to jakiś żart. Ale potem zobaczyła rudą wiewiórkę siedzącą na korzeniu. Patrzyła na nią z ogromną powagą. – Słyszysz mnie, prawda? – spytała wiewiórka ludzkim głosem, przekrzywiając łebek. Zanim Lena zdążyła odpowiedzieć, z zarośli wynurzył się lis, a nad ich głową przefrunęła sowa. Wszystkie zwierzęta patrzyły na Lenę. Atmosfera gęstniała z każdą sekundą. – Przyszłaś w odpowiednim czasie – powiedziała sowa, jej głos był głęboki i rezonujący. – Twój pies wszedł tam, gdzie nie powinien. Możesz go uratować tylko wtedy, jeśli dasz radę rozwiązać zagadkę Leśnego Echa. Lena poczuła, że jej serce bije szybciej. Wokół niej wirowały tajemnicze spojrzenia zwierząt. Wiedziała, że to dopiero początek niezwykłej, niebezpiecznej przygody.