Olek i Zuzia byli rodzeństwem, które bardzo lubiło spędzać czas na dworze. Pewnego słonecznego popołudnia postanowili pobawić się w lesie za domem. Las był gęsty, pachniał igliwiem i dźwięczał od ptasich śpiewów. Olek miał ze sobą swojego pluszowego misia, a Zuzia – niebieski plecaczek pełen skarbów, które znalazła wcześniej: szyszka, guziczek i różowy kamyk. Wędrując między drzewami, Olek potknął się o coś twardego wystającego spod wielkiego, omszałego kamienia. Nachylił się i odkrył starą, żółtą kartkę. Rozwinęli ją razem z Zuzią – to była mapa! Miała narysowane drzewa, strumyk, a na samym końcu wielką gwiazdę. – Chodźmy tam! – zawołała Zuzia podekscytowana. – Tak, na pewno coś ciekawego na nas czeka! – przytaknął Olek. Wędrowali przez las, rozglądając się za kolejnymi znakami z mapy. Po drodze przeskoczyli przez kłodę, spotkali rude wiewiórki i usłyszeli szum małego strumyka. Gdy dotarli do ogromnego starego dębu, zauważyli, że pod nim leży błyszczący klucz. Nagle usłyszeli ciche szuranie gdzieś za krzakami... Olek i Zuzia ściszyli oddech i spojrzeli na siebie z szeroko otwartymi oczami. Drzewa zaczęły szeptać, a wielki dąb jakby coś im chciał powiedzieć. Czy klucz otworzy ukrytą skrzynkę? A może prowadzi gdzieś dalej? Nagle zza drzewa wyjrzał...